Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Indi ben seninçün özge,yadam da
Dilin dönmediyi soyuq adam da.
Neden birotaqlı könül odamda,
Ayrılıq daimi kiraye qalır.

Görüşe herbçi tek geyib gedirsin,

Felek çatıb qar qaşların,
Taxıb yene lel daşların.
Parıldayan göz yaşlarım,
Yanağıma düzülür.

Sığal çekmez başa elim,

Bu dünyanın penceresi qapalı,
Demir üzlü qapısı da bağlıdır.
Başım üstde felek durdu zopalı,
Hetta hesret kederinden ağladı.

Bu dünyanın ayağı da sürüşken,

Namerdle duz-çörek kesiben yeme,
Qaynamaz kelbinin qanı,ezizim.
Kelbinin sirrini kimseye deme,
Dost ile düşmeni tanı,ezizim.

Bilirsin,sözünde düzem,deqiqim,

Benim yarım sanki Mecnun timsalı,
Ele gezir boz sehranı,qumsalı.
Doğru çıxar bu atalar misalı,
“Çox gezenin ayağına daş deyer.”

Gül-çiçekli düzlerde sis görürüm,

Bir zamanlar izleyerdin beni kölge kibi.
Indi o kölgenin süründüyü torpaq yola
asfalt çekilib,qara asfalt.
Bir zamanlar baxışların üzümde-gözümde gezerdi.
Indi o baxışlar semtini deyişib külekler kibi.
Bir vaxt bene gül vererdin-

Hesretin dadın görüb men hey ahu-zar etmişim,
Zilletin adın görüb göz yaşımı qar etmişim.

Ezizim,sen olduğun etirli,solmaz gülşende
Özümü bir qızılgül,eğyarımı xar etmişim.

Üstüme ulduzlar çökecek benim,
Sis,duman gözümü perdeleyecek.
Hesretin didiben sökecek beni,
Ayrılıq ömrümü rendeleyecek.

Ben “olmaz”desem de sen geleceksin,

Nə sonu var, nə əvvəli,
Eşq edər insanı dəli.
Kədərliyəm sən gedəli,
Daha gülmür üzüm sənsiz.

Şaxtalı nəfəsin hovurur zaman,
Saralmış sünbülü sovurur zaman.
Içində içimi qovurur zaman,
Tonqalın üstündə sacı dünyanın.

Olmazın sözləri kim dedirər,kim.