Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Həsrət gəlir ağ ayı tək,
Hicran soyuq dağ çayı tək.
Duyğularım qağayı tək,
Köksüm altda çırpınır.

Yağış yağdı izlərimə,

Fikri ata bilmirik,
Xara sata bilmirik.
Gedib çata bilmirik,
O yol hayana gedir.

Burax sual-sorğunu,

Günə doğru qaçmayacaq,
Min bir ətir saçmayacaq.
Daha çiçək açmayacaq,
Ümidlərim donub, gülüm.

Yolumuz düşə dağa,
Boylanaq sola-sağa.
Bir narın yağış yağa,
Yaş yollar yora məni.

Eh, özümü itirmişəm,
Gül içrə xar bitirmişəm.
Qını çəkib oturmuşam,
Bir halımı soran yoxdur.

Mən günəşdən tac almışam,

Gizlicə qapını açıb gediblər,
Deyəsən qoşulub qaçıb gediblər.
Xəyallarım çoxdan uçub gediblər,
Ümidlərim yatıb yuxuya qalıb.

Deyirəm bəlkə də yadam, yanlamaz,

Minib qayğıların yelkən atına,
Üzüm sahilərin ən uzağına.
Enim torpğımın dərin qatına,
Dözüm təbiətin qar-sazağına.

Yetdim dəni üyütməyə,
Itdim çəni uyutmağa.
Getdim səni unutmağa,
Xatirələr üzə durdu.

Kim bağlayar ki dilimi,

Sən anla,başa düş məni,
Gözləməyir görüş məni.
Xatirimə dost-düşmənin,
Biri deyil,yüzü dəyib.

Hanı Sənanın Xumarı,

Peşiman olmayıbki,
Şirəsi solmayıb ki.
Sonadək dolmayıb ki,
Boşalan sənək, ömrüm.

Gün gözünü yumanı,