Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bilirəm, sən mənsiz quru bir bədən.
Özün öz halını duymursan nədən7
Sızıb ürəyimə lal xəritədən,
Adını gizlicə yazmısan, zalım.

Insan günah etməzmi heç,
Günahımı bağışla.keç.
Iki yoldan birini seç,
Ölüm,ya da qalım,dünya.
Zalım dünya,zalım dünya.

Sən çox çəkdin nazını,
Fələk yazdı yazını,
Üç oğul, cüt qızını.
Kimə tapşırıb getdin.

Etdilər çox zülümü,

Demə mənə zalım ovçu,
Mən ki ovuma qıymadım.
Görmürsənmi ay qoruqçu,
Onu yaralı qoymadım.

Bilirəm ki özgə, yaddım,

Astaca əsər nəsim,
Yox ondan yaxın kəsim.
Kimsə eşitməz səsim,
Aman o aman deyil.

Üstün nəqqaş bəzəyər,

Kədər ayrılıqla əl-ələ gəzir,
Arayıb-axtarıb vəlvələ gəzir.
Elə bil canında zəlzələ gəzir.
Gözümün yaşından zaman diksinir.

Qızılgül həsrətdən qonuşmayır ki...

Fərəhdən yarıtox, qəmdən yarı ac
Qızıldan olmasa parlayarmı tac.
Sən mənə möhtacsan, mən sənə möhtac,
Zalım analığın amanı kimi.

Yolumun üstündə ayrılıq durub,

Zamanın gedişi şahmat deyil ki,
Atın gedişini əvvəkldən bilim.
Insanlıq libasın elə geyin ki,
Sənə dua etsin dodağım –dilim.

Dərd könlümün hicabıdır,
Qəm hicranın niqabıdır.
Axırıncı məqamıdır,
Həsrət dözülməz olub.

Mənlə birgə çağlamısan,

Dumandır, çiskindir solum-sağım da,
Qar çoxdan əriyib uca dağımda.
Sənin məhhəbətin könül bağımda
Uzaqdan uzağa uydu,qayıt gəl.