Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yüz qəlbdə bir can olaq,
Əziz, mehriban olaq.
Dostlar, al-əlvan olaq,
Uzaq duraq boz rəngdən.

Olmasın heç davamız,

Soruşmuram hardasan,
Soruşmuram kimləsən.
Dərdimi kimə deyim,
Nə olar ki dinləsən.

Dinlə sən ürəyimin,

Ayımı günümü sənə vermişəm,
Səsimi, ünümü sənə vermişəm.
A zalım, gülümü sənə vemişəm,
Barı külək ilə sovurma onu.

Körpə böyüyərmi isti qucaqsız?

Hicran hələ seçimdədir,
Kədər qüssə biçimdədir.
Həsrət artıq içimdədir,
Ləçək-ləçək soyar məni.

Yol azmışam sis-dumanda,

Şəlalə tək zirvələrdə çağladın,
Göz yaşını sel edib də ağladın.
Ümidimin qapısını bağladın,
Açarını harda qoydun, əzizim.

Qocalmısan, itirmisən özünü,

Neynəyim, nə edim, getməliyəm mən,
Bu dəli sevdanın sonu olmalı.
Ağılın dediyin etməliyəm mən,
Vəslin hər fəsildə donu olmalı.

Başımın üstündə “sadiq”tanışlar

Yağış izini örtdü,
Torpaq dizini örtdü.
Vüsal üzünü örtdü,
Ayrılıqdan yaşındı.

Sənin sevdan min əzabdır,
Sənsiz günüm göy əskidir.
Həsrət seli bir duzaqdır,
Kədərimi göy əskildir.

Hərdən baxıb buludlara,

Sevinc qəmlə barışsın,
Bir-birinə qarışsın.
Alammıram qarşısın,
Mənim sonsuz kədərim.

Yel uçuran yarpaqdır,

Qəm dağının yolu dolay,
Ora çıxan salır haray.
Zirvəsində tikdim saray,
Divarlar bumbuz oldu.

Dərd əlindənoldum kölə,