Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Burda güclü külək əsir,
Oradasa şaxta kəsir.
Ikimiz də eşqə əsir,
Düşdk gülüm,düşdük gülüm.

Səni sıxır yaman qürbət,

Cumub xəyalların dərinliyinə,
Xəzinə axtarma.Tapammazsan ki..
Üzüb ümidlərin sərinliyinə,
Atını dördnala çapamazzsan ki...

İgidsense od-ateşe ger sine,
Bu ağrıya tab etmez ki, her sine.
Istediyin eder her vaxt tersine,
Tale senin eleyhine işleyer.

Görüşerik yene çetin, nagüman

Yağdırsam qan leysanı mən,
Gəl qarğıma fələyi sən.
Yer üzünün insanı mən ,
Göy üzünün mələyi sən.

Məhəbbətin əlifbası,
Üç hərfdən ibarətdir.
Geyindiyi ağ libası,
Sevənlərə şərafətdir.

Yol gedirəm gecəyarı,

Göy qurşağı-yerin boyunbağısı,
Hesret veslin qan düşmeni-yağısı.
Üzür beni ayrılığın ağısı,
Göz yaşlarım muncuq kimi düzülür.

Aman hicran,birce addım gende dur,

Bağışlama, sən bizləri,bağışlama, Elina
Bilə-bilə verdik səni Əzrailin əlinə...


Sən qurbanı oldun, qızım,

Qem ayran tek üste çıxır,
Taleyimin evin yıxır.
Tumarlayıb sonra sıxır,
Dünyanın gerdişini gör.

Durmaz kamına yetmeden,

Doğuldun Ağdamda, gözəl guşədə,
Boy atdın çəməndə, yaşıl meşədə.
Dəstə də tutardınn qız bənövşədən,
Ətrafında dost-sirdaşın olardı.

Bir gözələ yetirərdin məhəbbət,

Duyğular ruhumu qanadlandırır,
Uçuban çatıram göyün qatına.
Nədən dostlar məni tərs adlandırır,
Tanrım, məni mindir fərəh atına.

Adım tək mənalı bal ömür sürüm,