Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Fərəh, sevinc gəlsin çayla,
Coşub daşsın hay-harayla.
Külək sizə çalsın layla.
Pəncərəni açın, gəlin..

Dərd önündə sərvaxt olun,

Hara gedirsən, sarban,
Zülmətdə gecə yarı.
Başın üstdən uçmaz ki
Gecə durna qatarı.

Vüsalın hesretden basılı qalıb.
Ayrılıq zalımdan küsülü qalıb.
Xeyalım semadan asılı qalıb,
Ümidin elinden tutub gedirem.

Nə çıxar pisliye meyl elemekden,

Həsrətin yol yoldaşım,
Baş götürüb gedirik.
Hicranın can yoldaşım,
Səni ötürüb gedirik.

Hey gedirik dönmədən,

Gecənin qoynunda günəş uyuyur
Alovu gör necə üzür gecəni
Gecənin oynunda atəş böyüyür,
Olub-keçənlərə düzür gecəni.

Dayanıb gecənin ayaq izində,

Fərəhimiz susmayıbmış,
Ayrılıqdan “Sus” alıbmış.
Torpaq necə sussayıbmış,
Bulud, gecə yağışınçun.

Elə bil dayanıb zaman,

Ele ayaqyalın, başı da açıq
Qol-qanad açırdım lap külek kimi.

Hey çağırır göy çəmənlər,
Günəşdən işıq əmənlər.
Dörd tərəfim yasəmənlər,
Ah, gəlir necə qoxusu.

Vüsal quzu kimi mələr,

Tənha qalana bənzəyir,
Döngə-dalana bənzəyir.
Necəyalana bənzəyir,
Mənim sənsiz həqiqətim.

Yenə bizə zalım fələk,
Qurar min cür hiylə,kələk.
Qapımıza qara mələk,
Təkcə məndən ötrü gəlir.