Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Özün soyuğunda üşən, ayrılıq,
Gün-gündən kökəlib şişən ayrılıq.
Mənim qismətimə düşən ayrılıq,
Sənin həyatını dalayıb keçdi.

Oxşardı sevgiylə vuran ürəyi,

Ürəyimin özülünü oydular,
Qan içməkdən usanaraq doydular.
Məni qəmlə əlbəyaxa qoydular,
Möhtac oldum bir dilbilməz qazıya.

Zaman-zaman itilənib yaddaşın.
Bir il qabaq tərk eylədi yoldaşın.
Indi oğlun atasıyla yollaşır,
Bilirəm ki var fələkdən gileyin.

Nə yaşadı, nə yaratdı, nə görə

Ümidler durna tek qatar-qatardır,
O pambıq ellerin cadar-cadardır.
Vüsala geden yol dağlıqdır,dardır
Ben seni hele de tanımamışam.

Yüzlerin içinde yüzbir olmuşam,

Deyirdi ki sevgisini,
Pula, vara dəyişməz.
Sevdiyinin cizgisini,

Ömrün bahar çağında,
Gül-çiçək sol-sağında.
Ömrün isti yayında,
Nuru yaxar ayın da...

Görən nədən paxıl olur insanlar,
Kin-nifrətə daxıl olur insanlar.
Şərəfsizlik ağır olur, insanlar
Daşıya da bilməzsiniz bunca yük.

Sevincimə kölgə saldın, nə olsun,

Bu gecə röyanı dəyişmisən sən,
Ah, necə boyanı dəyişmisən sən.
Eşitdim dünyanı dəyişmisən sən,
Sanki göy gurladı, ildırım çaxdı.

Uca dağlar kimi çox qüdrətliydin,

Bene bu vergini özün vermisin,
Qeleme sevgini özün vermisin.
Kedere tepkini özün vermisin,
Qızımı gelinlik donunda görüm,
Oğlumu celdliyin fonunda görüm.

Yollarıma nur çiledim,
Şeffaf suyu gur çiledim.
Bir gözeli elçiledim,
Dedim, belke “he ”deyesi.

Çox sevirem güllü yazı,