Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gülüm,oxuduğun derdliyin kibin,
Bunca qelb ağrıdan sertliyin kibin.
Deyen insanlığın,merdliyin kibi
Xeyali sevgin de kök altındadır.

Yerin qayğısını indiden çekin,

Bu fani dünyanın elinden tutdum,
Aparıb çıxardı haraya beni.
Heqiqet quşunu göye uçurtdum,
Şer,riya aldılar araya beni.

Üstüne keyfli çağ sepe idim,

Dalsan bu dünyanın özelliyine,
Düşsen kainatın xezelliyine.
Vurulsan payızın gözelliyine.
Fereh ne olacaq,qem ne olacaq.

Üstüne Tanrının alqışı yağsa,

Gözden uzaq adam vardı,
Qerq olası qadam vardı.
Dünya boyda odam vardı,
An içinde göz-göz oldu.

Çoxaldıqca qayğılarım,

Camaatı gösterse de deyanet,
Sağlığına veren yox ki zemanet.
Ulu Tanrım,verrem sene emanet,
Qoyma ki apara seller köyümü.

Evvelki yarı yox,yaraşığı yox,

Kölge tek sürünüb yanımca axır,
Duanı-senanı balınca taxır.
Hayana gedirim.dalımca baxır,
Islandım altında göz yağışının.

Bezen sual olub qeddini eyir,

Sen çoxdan dönmüşdün ürek oğruma,
Indi dözemmirim hesret ağrıma
Axtarıb-arayıb basdı bağrına,
Yeraltı seltenet neynedi seni.

Felekmi su tökdü eşq ocağına,

Benim kimi qoca zaman,
Hesret qaldın taca zaman.
Semadan da uca zaman,
O xoş ilimi neynedin.

Benden tezce küsen külek,

Benimçün seçibdir qem zorbasını,
Hey bene içirder derd şorbasını.
Bir vaxt dolu olan söz torbasını,
Ağzını qaytanla büzmüşüm indi.

Axan göz yaşımı heç vaxt silmeyib,

Könül duyğularımı gözel misralarla
ifade etmek istedim.
Not defteri elime keçdi.
Xettin ortasından başlayıb yazdım:
Do-doğulmaq,
re-rahatlıq,