Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dilim doğma ad püskürer,
Şenliyime şad püskürer.
Içimde bir od püskürer,
Üreyimi tonqal eder.

Ümidlerim daray durar,

Odda batar,suda yanar,
Röyasından gec oyanar.
Daim al-elvan boyanar,
Ağ telleri kül renginde.

Demezsen yetmiş yaşı var,

Kim serib dereye qem dumanını,
Kim bilir sevginin son ünvanını.
Senin saxta-saxta ehd-peymanını,
Benim laxta-laxta al qanım tutar.

Görürsen.derd yeli bizden ötmemiş,

Yatağını oğramışım,
Hisse-hisse doğramışım.
Üreyimi bağlamışım,
Derd yatmağa yer axtarır.

Kim deyir ki gülüş udub,

Ulu Tanrım.özün eşit harayımı,hayımı.
Esirgeme bexte düşen sevinc,fereh payımı.
Qara etme gün işıqlı,bol güneşli yayımı
Ömür boyu ağ ellerim dergahına uzanıb.

Deli ürek Mecnun kimi dere keçir,yal aşır,

Ütülü fikirler qelbimi sıxır,
Herdenbir telimi sığallayır,bax.
Erköyün uşaq tek başıma çıxır,
Decellik ederek cığallayır.bax.

Ne qoruq qorxusu,ne qadağası,

Kimler verdi bada kimi,
Kimler salır yada kimi.
Gözden uzaq ada kimi,
Unuduldum,unuduldum.

Esende Xezri küleyi,

Yene nedir suçlu tek gözaltından süzürsün,
Duzlu göz yaşlarını yanağına düzürsün.
Sen bir anda deyişdin,şöhrete-ada uydun,
Unutdun ezizini,gedib bir yada uydun..

Xeyanete beraet olmayıbdır heç zaman,

Bir anlıq vüsalı kim sese salıb,
Ayrılıq yolunu çox kese salıb.
Elime hesretden bir esa alıb,
Senli günlerimin sorağındayam.

Tanrı qismet etse rastlaşaq bu yaz,

Son görüşe güman vardır,
Bir “elvida”uman vardır.
Eh,ne qeder zaman vardır,
Ay çıxası,gün batası.

Yol üstünü kesse külek,