Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qeddini eyib de yorğun gedirsin,
Bir kimse görmeyir,oğrun gedirsin.
Neden qaranlığa doğru gedirsin,
Işığı gözümde azalan dünya.

Ulduzlu kainat sertmi dindirib,

Geriyece dönüb qaldım,
Yer yüzüne enib qaldım.
Seni gördüm, donub qaldım
Ter alnımda puçur-puçur.

Dünya neden haqqa kardır,

Harda bitir buludlarla seyahetin en son ucu,
Sen yağışın ilk damlası,ben sonuncu.
Yol yoldaşı olsaq da biz,gor yoldaşı olammadıq.
Bir yerdece ömür sürüb,birge yaşa dolammadıq.
Sen hovuzun içinece,
Ben ovucun içinece sığışmadıq,

Bir peri oturmuş su qırağında,
Sapsarı saçları çiynine düşmüş.
Lal könlü ağ atlı yar sorağında,
Severek sevilmek beynine düşmüş.

Benizi andırar somsoyuq qarı,

Gözlerin güzgüdür.
Görerdim olanı-biteni,
Görerdim öleni-iteni.
Durardın küçenin başında.
Qırmızı qerenfil elinde,
Belke de hirsliydin elimden.

Söyle, gözün başqa bir qadındamı,
Zeher hissi tek senin dadındamı.
Ayrılarken dediyin yadındamı,
Bilirsinmi nece tutdu söz beni.

Qızılgülüm, ne otam, ne elefem

Vüsalın ipek telini darayıram,
Seni axtarıb arayıram.
Geceler üreyimin ayazı ile
Gündüzler gözümün ziyası ile.
Gül üstdeki qanlı şehde,
Dağdan esen serin mehde

Tufan yene itiribdir yolunu,
Hey yağdırır başım üstden dolunu.
Xar ekdiyi qaratikan kolunu,
Ellerimle qıra-qıra biçmişim.

Felek hicrin lal büstünü yona tek,

Daha hicran can alamaz,
Üreyimden qan alamaz.
Mavi gemin yan alamaz,
Uçub könül tersanesi.

Özümüzü oda salaq,

Bilmezdim yağışlı,çenli olacaq
Qerib gölde üzen sonalı dünyam.
Sanırdım hemişe menli olacaq,
Terk edib getmez ki analı dünyam.