Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bilirmisin al kanımın durduğunu,
Bilirmisin nebzin zeif vurduğunu.
Bilirmisin sensiz nece,
Gündüz-gece zülm çekirim.
Xatirenle zengin klip-film çekirim.
Bilsen nece bu karanlık daş uyqular süzür beni,

Derdi azdırıb dandıqda,
Sevgini hemdem sandıq da.
Qismetimiz daş sandıqda,
Qapağında kilidi var.

Insan ki öz-özün görmez,

Qüsse-qem her öten anıma işler,
Yalanın doğrusu qanıma işler.
Illerin ağrısı canına işler,
Torpaq da duzlaşıb şoranlıq olar.

Yalanın üstünde qurulub dünya,

Gencliyi tez öten perimişim ben,
Yaramı çiçekle serimişim ben.
Sensiz gile-gile erimişim ben,
Sel olub dağları aşıb gelmişim.

Odlandım,qalmadı külüm gizlice,

Pencere önünde duran o qızın,
Gözleri yol çekir denize kimi.
Indi o dünyanın teki,yalqızı
Baxdıqca hey artır denize kini.

Alıb sevdiyini deniz elinden,

Elini yardan üzende,
Dolaşar çölde,düzende.
Külli-alemden küsende,
Gözü dolar,dolar,dolar.

Sükut yaşar haye kibi.

Islanıb sıcaq yaz yağışı altda,
Seni düşünürüm,seni anırım.
Paslanıb hicranın baxışı altda,
Bir zaman yandığın oda yanırım.

Üzüme baharın etiri vurur,

Getdin,hesretinle beni qoydun tek,
O da zalım imiş zemane kibi.
Çetin ki en ülvi arzuya yetek,
Ağlaram kamansız kemane kibi.

Heqiqet denizde bir qum adası,

Zirvede alaçıq salan ben idim,
Kasıba elaçıq,talan ben idim.
Dersinde elaçı olan ben idim,
De,niye verdin bes ikini,dünya.

Kederi odana çıraq eyledin,

Güneş gülüb şefeq saçdı,
Zülmet ondan uzaq qaçdı.
Gül bülbüle könül açdı,
Düyüm-düyüm düyümlendi.

Mehebbetim mehek daşı,