Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sen beni sevende,ay etibarsız,
Ağaclar hele de gül açmamışdı.
Ayaqda durmurdu deli sevdamız,
Danışa bilmirdi,dil açmamışdı.

Keçib o günlerden.keçib neçe il,

Lal hesret sevenin hansında yox ki,
Zerif kepeneyin “tans”ında yox ki,
Geriye dönmeye şansın da yox ki,
Gümanlar belkeler boynunda yatır.

Kül,barıt qoxusu davaya mexsus,

Uzun-uzun qarğılar,
Gören kimi qarğıyar.
Qara-qara qarğalar,
Meydanı boş görübler.

Eh,deyilmi kimse er,

De,neye lazımdır zavallı olmaq,
Daima qem-keder ehvallı olmaq.
Üreye su seper çox varlı olmaq,
Milyonda görünür,yüzde görünmür.

Üzüme qayıdır derdin,möhnetin,

Bilirsinmi,sen ey keder baxışlım,
Üzü-gözü hesret,hicran naxışlım.
Kainatın yolu eniş-yoxuşlu
Döngelerin eyrisi var,serti var.

Ya özünü qem gölüne atasan,

Sevginin ezabı danacağı yox,
Hissine en eziz sanacağı yox.
Daha alışmağa yanacağı yox,
Kelbimde eşq adlı kömür qurtarıb.

Payızda durnalar uzaq köçürler,

OLMADIN

Evvelce süzdürüb göz-qaşlarını,
Yağdırıb başına söz daşlarını,
Ümidsiz ümidin köz yaşlarını,
Astaca qurudan güman olmadı?

Alaca gözümde parlaq yaş qalar,
Dilimin ucunda “keşke”,”kaş”qalar.
Tekce eşqin yeri daim boş qalar,
Benim sensiz olan röyalarımda.

Qızılgül solarsa,bülbül ağlayar,

Biz sadiq dostuyuq saf mehebbetin,
Inamsız yaşamaq.vallah,çox çetin.
Benim yaşamağım senin hikmetin,
Dilinin duası-senasıyam ben.

Masmavi semada xeyal gezirim,

Ay işığı günden küsüb.
Xatireler dünden küsüb.
Vüsal yene benden küsüb,
Oturubdur yol üstünde.

Qem zemisi biçilmir ki,