Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Külek gülü eyib,kolu aşıb ki,
Dalğa sözün deyib, sahil aşıb ki.
Xetrine kim deyib,kim dalaşıb ki,
Özün yorub yola salmısan beni.

Avara dostlara qatılmamışam,

De,neye lazımdır zavallı olmaq,
Daima qem-keder ehvallı olmaq.
Üreye su seper çox varlı olmaq,
Milyonda görünür,yüzde görünmür.

Üzüme qayıdır derdin,möhnetin,

Uzun-uzun qarğılar,
Gören kimi qarğıyar.
Qara-qara qarğalar,
Meydanı boş görübler.

Eh,deyilmi kimse er,

Bilirsinmi,sen ey keder baxışlım,
Üzü-gözü hesret,hicran naxışlım.
Kainatın yolu eniş-yoxuşlu
Döngelerin eyrisi var,serti var.

Ya özünü qem gölüne atasan,

OLMADIN

Evvelce süzdürüb göz-qaşlarını,
Yağdırıb başına söz daşlarını,
Ümidsiz ümidin köz yaşlarını,
Astaca qurudan güman olmadı?

Hesretin küleyi canımdan keçir,
Hicranın dileyi qanımdan keçir.
Az qala qaçaraq yanımdan keçir,
Vüsalın gözleri kor olub,Allah.

Sözümü başbilen nadan qanmayır,

Bu yolun sonu qem,dayan, ezizim,
Kederdir qapımı döyen,ezizim.
Bilsen,üreyimdir deyen,ezizim
Allahu-Ekberin qurtardığı yer.

Azalmır dumanım,çenim,a dünya,

Sensizliyin ağrısını,acısını
bu gün daha hiss etdim ben.
Yandım,yandım ateşinde,
Yaş ağac tek his etdim ben.
Kimse görmez tüstümü,yox,
Kimse yapmaz büstümü yox.

Xeyalın ox olub,derd yaya dönüb,
Ayrılıq qaranlıq dünyaya dönüb.
Hesretin sel gelen gur çaya dönüb,
Gözlerim yaş yuyub,nem serer beni.

Neçe xal düşübdür ayaq izine,

Göy üzünde dan söküldü,
Sanki nece can çöküldü.
Üreyimden qan töküldü,
Baxışların delib keçib.

Külek varsa,serin meh ne,