Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

De,neye lazımdır zavallı olmaq,
Daima qem-keder ehvallı olmaq.
Üreye su seper çox varlı olmaq,
Milyonda görünür,yüzde görünmür.

Üzüme qayıdır derdin,möhnetin,

Uzun-uzun qarğılar,
Gören kimi qarğıyar.
Qara-qara qarğalar,
Meydanı boş görübler.

Eh,deyilmi kimse er,

Bilirsinmi,sen ey keder baxışlım,
Üzü-gözü hesret,hicran naxışlım.
Kainatın yolu eniş-yoxuşlu
Döngelerin eyrisi var,serti var.

Ya özünü qem gölüne atasan,

OLMADIN

Evvelce süzdürüb göz-qaşlarını,
Yağdırıb başına söz daşlarını,
Ümidsiz ümidin köz yaşlarını,
Astaca qurudan güman olmadı?

Sevginin ezabı danacağı yox,
Hissine en eziz sanacağı yox.
Daha alışmağa yanacağı yox,
Kelbimde eşq adlı kömür qurtarıb.

Payızda durnalar uzaq köçürler,

Alaca gözümde parlaq yaş qalar,
Dilimin ucunda “keşke”,”kaş”qalar.
Tekce eşqin yeri daim boş qalar,
Benim sensiz olan röyalarımda.

Qızılgül solarsa,bülbül ağlayar,

Her şeyi tezeden başlayaq gerek,
Asta addımlayaq geriye doğru.
Hesreti,hicranı daşlayaq gerek,
Yalanın üstünde yeriye doğru.

Her şeyi tezeden...Asanmı meger,

Biz sadiq dostuyuq saf mehebbetin,
Inamsız yaşamaq.vallah,çox çetin.
Benim yaşamağım senin hikmetin,
Dilinin duası-senasıyam ben.

Masmavi semada xeyal gezirim,

“Getme”-dedim,dost olmaram dözümle,
“Etme-dedim,mest olmaram közünle.
“İtme”- dedim,bacarmaram özümle,
Yoldaş oldum bir namehrem xar ile.

Göz bulağım şırım-şırım şırıldar,

Ay işığı günden küsüb.
Xatireler dünden küsüb.
Vüsal yene benden küsüb,
Oturubdur yol üstünde.

Qem zemisi biçilmir ki,