Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Esirgeyer felek bizden alqışı,
Neden tutar bizi yaman qarğışı.
Görürsenmi,yağır hicran yağışı,
Üreyimi sel suları basıbdır.

Yaz gelmemiş xar yene de yaylanıb,

Ağrılı başımı tüstüne qoyub,
Gözümün yaşını büstüne qoyub,
Xatire daşını üstüne qoyub.
Ucaldım mehebbet mebedini ben.

Zamanın bahalı müşkü ağılmış,

Su çekildi,gen düzleri mar aldı,
Seni benden o zalımca xar aldı.
Gümüş telin birden-bire qaraldı,
Evvelkitek yene saçı şevesen,
Inanmıram beni bir de sevesen.

Külek gülü eyib,kolu aşıb ki,
Dalğa sözün deyib, sahil aşıb ki.
Xetrine kim deyib,kim dalaşıb ki,
Özün yorub yola salmısan beni.

Avara dostlara qatılmamışam,

De,neye lazımdır zavallı olmaq,
Daima qem-keder ehvallı olmaq.
Üreye su seper çox varlı olmaq,
Milyonda görünür,yüzde görünmür.

Üzüme qayıdır derdin,möhnetin,

Uzun-uzun qarğılar,
Gören kimi qarğıyar.
Qara-qara qarğalar,
Meydanı boş görübler.

Eh,deyilmi kimse er,

Bilirsinmi,sen ey keder baxışlım,
Üzü-gözü hesret,hicran naxışlım.
Kainatın yolu eniş-yoxuşlu
Döngelerin eyrisi var,serti var.

Ya özünü qem gölüne atasan,

OLMADIN

Evvelce süzdürüb göz-qaşlarını,
Yağdırıb başına söz daşlarını,
Ümidsiz ümidin köz yaşlarını,
Astaca qurudan güman olmadı?

“Getme”-dedim,dost olmaram dözümle,
“Etme-dedim,mest olmaram közünle.
“İtme”- dedim,bacarmaram özümle,
Yoldaş oldum bir namehrem xar ile.

Göz bulağım şırım-şırım şırıldar,

Ay işığı günden küsüb.
Xatireler dünden küsüb.
Vüsal yene benden küsüb,
Oturubdur yol üstünde.

Qem zemisi biçilmir ki,