Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Islanıb sıcaq yaz yağışı altda,
Seni düşünürüm,seni anırım.
Paslanıb hicranın baxışı altda,
Bir zaman yandığın oda yanırım.

Üzüme baharın etiri vurur,

Getdin,hesretinle beni qoydun tek,
O da zalım imiş zemane kibi.
Çetin ki en ülvi arzuya yetek,
Ağlaram kamansız kemane kibi.

Heqiqet denizde bir qum adası,

Zirvede alaçıq salan ben idim,
Kasıba elaçıq,talan ben idim.
Dersinde elaçı olan ben idim,
De,niye verdin bes ikini,dünya.

Kederi odana çıraq eyledin,

Güneş gülüb şefeq saçdı,
Zülmet ondan uzaq qaçdı.
Gül bülbüle könül açdı,
Düyüm-düyüm düyümlendi.

Mehebbetim mehek daşı,

Ocaq his eyleyer yanana kibi,
Çerlersen anlamaz qanana kibi.
Seni xatırlayıb anana kibi,
Kiminse yadına düşmüşüm ben de.

Kim idi yalanı unlayıb öyen,

Sevginin kendiri başdan üzülür,
Boynunun bağısı daşdan düzülür.
Kövrek barmağımdan yaş da süzülür,
Hesrete dözmeyen dözüm ağlayır.

Hicranın gününü ilim satmayır,

Kaman yayın yatağında,
Ulduz ayın yatağında.
Qurma çayın yatağında,
Alaçığı sel aparar.

Varın paylar bile-bile,

Baharda eşq etri var,
Çiçekli köşk etri var.
Uzaqda müşk etri var,
Çeni qoxu apardı.

Dünya kele-kötürdü,

Hesretin vüsala hesabı olma,
Zalımın adamı, asabı olma.
Ne olur, bu qeder esebi olma,
Dözmerem sevdamın gerginliyine.

Göz yaşımı bulud edib,sepdim gümüş göllere
Qoymadım ki birce damcı düşsün geniş çöllere.
Haray saldım obalara,haray saldım ellere
Haradasan aslan yarım,igid yarım,merd yarım
Görmeyesen keder-qüsse,bilmeyesen derd yarım.