Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ağrılı başımı tüstüne qoyub,
Gözümün yaşını büstüne qoyub,
Xatire daşını üstüne qoyub.
Ucaldım mehebbet mebedini ben.

Zamanın bahalı müşkü ağılmış,

Su çekildi,gen düzleri mar aldı,
Seni benden o zalımca xar aldı.
Gümüş telin birden-bire qaraldı,
Evvelkitek yene saçı şevesen,
Inanmıram beni bir de sevesen.

Külek gülü eyib,kolu aşıb ki,
Dalğa sözün deyib, sahil aşıb ki.
Xetrine kim deyib,kim dalaşıb ki,
Özün yorub yola salmısan beni.

Avara dostlara qatılmamışam,

Sevginin ezabı danacağı yox,
Hissine en eziz sanacağı yox.
Daha alışmağa yanacağı yox,
Kelbimde eşq adlı kömür qurtarıb.

Payızda durnalar uzaq köçürler,

OLMADIN

Evvelce süzdürüb göz-qaşlarını,
Yağdırıb başına söz daşlarını,
Ümidsiz ümidin köz yaşlarını,
Astaca qurudan güman olmadı?

Alaca gözümde parlaq yaş qalar,
Dilimin ucunda “keşke”,”kaş”qalar.
Tekce eşqin yeri daim boş qalar,
Benim sensiz olan röyalarımda.

Qızılgül solarsa,bülbül ağlayar,

Biz sadiq dostuyuq saf mehebbetin,
Inamsız yaşamaq.vallah,çox çetin.
Benim yaşamağım senin hikmetin,
Dilinin duası-senasıyam ben.

Masmavi semada xeyal gezirim,

Ay işığı günden küsüb.
Xatireler dünden küsüb.
Vüsal yene benden küsüb,
Oturubdur yol üstünde.

Qem zemisi biçilmir ki,

Yamanca qorxuram gördüyüm yuxu,
Günlerin birinde çin çıxacaqdır.
Geceler röyada ekdiyim toxum,
Gündüzler cücerib min çıxacaqdır.

Beni ne gözleyir qabaqda,bilsem

Qüsse-qem her öten anıma işler,
Yalanın doğrusu qanıma işler.
Illerin ağrısı canına işler,
Torpaq da duzlaşıb şoranlıq olar.

Yalanın üstünde qurulub dünya,