Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

“Qaş var”-dedim gözüm üstde,
Küsdün adi sözün üstde.
Öleziyen közün üste,
Damcı-damcı su çiledim.

Yamanca çekmişem xar günüsünden,
Dolanıb gelmişem qar çinisinden,
Kederi götürdüm yar sinisinden,
Heç vaxt dadmadığım vüsal payı tek.

Qüsseden,melaldan tok olacağam,

Evvelce somsoyuq sözde üzdürdü,
Qelbinin tellerin közde düzdürdü.
Her bir emeline göz de süzdürdü,
Yamanca tez gördü ol şer işini.

Ümidi,gümanı qarıdı qaldı,

Sen idin bir zaman elin qoçağı,
Eh,neden yox oldu gören o çağın.
Evvelki sevgiyle yanmır ocağın,
Gezirsin dünyanı köz sorağında.

Ayrılıq-eşqime qenim tenliyim,

Qem qumunu bir lil bilsem,
Sensiz günü bir il bilsem,
Ne ejdeha,ne iblisem,
Cani-dilden sevin,cinim.

Vüsalını yasaq etme,

Yalandan ved verir dünya çoxuna,
Qoşul hamı geden qızıl axına.
Birce addım bele gelme yaxına,
Nahaqdan adıma söz çıxacaqdır.

Ferehim lal olub,heykele dönüb,

Yavaş-yavaş sona yetir heyatım,
Payız,gülsüz xezanına söykenim.
Öz dilimde çağırılsın bayatım,
Allah,derdli ezanına söykenim.

Qelb qalanın qapıları qıfılda,

Beni benden alan Tanrım,beni qaytar geriye,
Belke onda ümidlerim ayaq tuta,yeriye.
Üz çevirib benden getdi uzaqlara ol yarım,
Dözecekmi tufanlara,çovğunlara gül yarım.

Belke bir de gelmeyecek onun sesi-sedası,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Kelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişem ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Qelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişim ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,