Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Düşeydi kaş dara derdi,
Oismet olsun xara derdi.
Ağardaraq qara derdi,
Axırına çıxacağam.

Vüsal eşqe duz olsa da,

Yene nedir suçlu tek gözaltından süzürsün,
Duzlu göz yaşlarını yanağına düzürsün.
Sen bir anda deyişdin,şöhrete-ada uydun,
Unutdun ezizini,gedib bir yada uydun..

Xeyanete beraet olmayıbdır heç zaman,

Toplanıblar,çıxılıblar
Utanıblar,sıxılıblar.
Çınqı-çınqı yığılıblar,
Ocağım közden yaranıb.

Gece-gündüz öy semanı,

Yağış tesdiq kimi yağdı doğruma,
Soyuq melhem oldu könül ağrıma.
Nece de hesretle basdım bağrıma,
Bu yağış ömrümün fon yağışıdır.

Ümidim xeyalın pillesindedir,

Könlüm arar,dilim haylar,
Işığını gözüm paylar.
Içimdence keçdi çaylar,
Allah,nece yandım,yandım.

Derd nurunu sezib durdum,

Dilim doğma ad püskürer,
Şenliyime şad püskürer.
Içimde bir od püskürer,
Üreyimi tonqal eder.

Ümidlerim daray durar,

Odda batar,suda yanar,
Röyasından gec oyanar.
Daim al-elvan boyanar,
Ağ telleri kül renginde.

Demezsen yetmiş yaşı var,

Kim serib dereye qem dumanını,
Kim bilir sevginin son ünvanını.
Senin saxta-saxta ehd-peymanını,
Benim laxta-laxta al qanım tutar.

Görürsen.derd yeli bizden ötmemiş,

Kimler verdi bada kimi,
Kimler salır yada kimi.
Gözden uzaq ada kimi,
Unuduldum,unuduldum.

Esende Xezri küleyi,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Kelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişem ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,