Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ürək ilə,səmimi,
Kədərimi,qəmimi
Biç dərd-möhnət zəmimi,
Biçinci,başına dönüm.

Göydən dolu tökülər,

Həsrət, hicran əhatəsin genişlər,
Əbədidir bu gəlişlər,gedişlər.
Məhv olubdur çoxdan zalım keşişlər,
Bu dünyada qalan Əsli, bir Kərəm.

Payız gələr, külək başlar oyunun,

Doğmalar içində tənha və yalnız,
Ümidi, pənahı Tanrıdır yalnız.
Ağacın altında oturub bir qız,
Ürəyi doludur, yaman ağlayır.

Bir qız vardı uzaqda,
Saçları sarışındı.
Aya tərəf baxmırdı,
Günəşlə yarışırdı.

Bir qız deyirəm sənə,

Yığıb dostu, tanışı,
Başı yaman qarışıb.
Nə birdəfə danışıb,
Dilləşməyib solumuz.

Zirvəyə çən çökərək,

Qüssəli havanın hökm etdiyindən,
Başımız üstündə cərəyan deyir.
Həsrətin görüşə tək getdiyindən
Əyninə qapqara tül libas geyir.

Hey hərəkət etsən də,
Sonunadək getsən də.
Arzu, kama yetsən də,
Duyğular ilinmədi.

Qəm duyaram sözündən,

Uzaqdasan göylər kimi,
Səsim yetməz,ünüm çatmaz.
Bilirsənmi,sənsiz sənli
Günlərimə günüm çatmaz.

Yaşayıram qəm içində,

Ulu qüdrət sayılan,
Sevgi qəmdən bayılar.
Xatirələr ayılar,
Bir vüsal bölgəsində.

Al güldən xar almışam,

Ulduzlar səmanı hey gümüşləyib,
Bütün yer üzünü göy gülüşləyib.
Soyuq iliyinə elə işləyib
Bu payız ağlayır bahardan ötrü.

Gah yoldan ötənə təbəssüm satır,