Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Əzizim say düzümü,
Yox olsun vay düzümü.
Dərd danışmaq istədim,
Gizlətdi ay üzünü.

Əzizim dərdə sarı ,

Çiynində ağır yük daşıyan həsrət,
Vüsalın adını qaşıyan həsrət,
Hicranla bir yerdə yaşıyan həsrət,
Bəs niyə yaxamdan əl çəkə bilmir.

Nə batır,nə də ki yanır ayrılıq,

Səni təbrik edir bu gün dost-tanış,
Ürəkdən şadlanıb gül, Eldost müəllim.
Şeirlə söz söylə, şeirlə danış,
Səsinlə açılsın gül, Eldost müəllim.

Yene alıb su dünyanı,
Yataq desti qu dünyanın.
Gören neden bu dünyanın,
Axır geldi sonu bele.

Tebiet verib payımı,

Durmuşam məlul, küskün,
Sonu pisgəldi püşkün.
O sənli günlər üçün,
Elə darıxıram ki...

On üçü nəs eşitsəm,

Dünya belə getsə, deyən, əzizim,
Dumanlı beynimdən qan fışqıracaq.
Başına-gözünə döyən əzizim,
Halıma yanaraq “can”qışqıracaq.

Zalım fələk dediyimi etməyir,
Sevən ürək vəsli-kama yetməyir.
Hey gedirik,həsrət yolu bitməyir,
Gənc ömrümü mən xülyada yaşadım.

Sənlə görüşümüz baş tuta çətin,

Ana təbiətin eşqinə lalam,
Bir lalə gözəlin üzündə xalam.
Gələndə heç mənə vermədi salam,
“Payız evimizin yanından keçdi”.

Qışın soyuğunda ələnmədi qar,

Həsrətindən dodaqlarım uçuldar.
Duyğularım qəmli nəğmə pıçıldar.

Üşüyərəm yayın oğlan çağında,
Bar dərmərəm ayrılığın bağından.

Milyon defe sökülse de dan üzü,
Tutacaqdır vüsal bizden yan üzün.
Bu baharın olmadı ömrü uzun.
Hesret qaldıq yaşıl zerli donuna.

Insan bextin çaldığına qol açsa,