Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Kədər qara nurun çox saçacaqdır,
Ayrılıq vüsaldan gen qaçacaqdır.
Üstümdə qurulan ev uçacaqdır,
Su ilə yoğrulmuş qum himəm sənsiz.

İnsan var sevgisin qaş-daşa verir,

Könlümdədir gündüz-gecə,
Dərdimi oxşayır necə.
Qar-yağışı almaz vecə,
Göz yaşımda çimən gülüm.

Azca mehdən sel tək çağlar,

Qovuşdura bilmədiyin,
Konuşdura bilmədiyin,
Alışdıra bilmədiyin
Ocağına köz axtardım.

Hesret meni başa düşdü,
Gücü gözde yaşa düşdü.
Arzu vaxtım qışa düşdü,
Sinem üstü buz bağladı.

Dəyəmməz ki oxun, vurma.
Görsən gəlir axın,durma.
Ayrılığa yaxın durma.,
Bilsən necə sözbaz imiş.

Eləcənə qarışdırır,

Bu zülmətdə günəş çətin.
Işığını saçacaq.
Eh, olsam da cəsur, mətin,
Vüsal uzaq qaçacaq.

Haqq sözümün duyğusunu,

Bir nəfər var: həm simic, həm tamahkar,
Qış günündə alammazsan ondan qar.
Aşaraq daşsa da onda dövlət-var,
Xoşladığın göz gorəsi istəyir.

Özümlə götürüb alagöz yarı,
Dedim xoşbəxt olaq bir anlıq barı.
Sandıq yol gedirik bahara sarı,
Sonunda payızla üz-üzə qaldıq.

Zamanın ənənəsi,
Olacaq təntənəsi.
Sahildə qum dənəsi,
Şor sudan içmişəm mən.

Qatlama sən varağı,

Kədərli baxışları,
İpisti yağışları.
Elə bil yaxşıları,
Fələk bir-bir seçibdir.

Astaca sür qatarı,