Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bilirəm, o səninçün,
Kişilik simvoluydu.
Gözləri, ürəyi də,
Sevgi ilə doluydu.

Nə deyim ki fələyə,

Söhbətinlə, sözün ilə öyünmə,
Odun ilə, közün ilə öyünmə.
Qoca dünya,özün ilə öyünmə,
Yalan-doğru acın çoxdur,toxun az.

Gördüm artıq bu həyatın tərsini,

Yağdırmayın dolunu,
Ezmesin gül kolumu.
Bağlamayın yolumu,
Vesle ziyaretim var.

Göy üzünden nur yağır,

Sanma ki mən sənsiz dostum, ölürəm,
Sirrimi şerimlə yarı bölürəm.
Daha ürəyində yoxam, bilirəm,
Yerim bəyəndiyin o qıza qalıb.

Əkdiyi kol-kos da verməz ki bəhrə,

Üzünü-gözünü bəzəyən ağ nur,
Geydiyin gəlinlik donundan düşüb.
Kim deyir fərəhin göz yaşı olmur,
Eh,ötən günlər gör necə ötüşüb.

Qapıdan çıxanda boylandın geri,

Kədərini görüb getdin,
Qəm-qüssəni hörüb getdin.
Nədən qəfil ölüb getdin.
Layla mənim məhəbbətim.

Bu aləmə sən yaraşıq,

Riyasından, yalanından,
Satanından, alanından,
Gedən gedib.Qalanından
Xəbərin var qoca dünya.

Dözərəmmi onsuzluğa,

Dünyanın ən gözəl bölgəsi altda,
Insan təbiəti pasiban sanar.
Salxım söyüdlərin kölgəsi altda,
Zəmanə özünü qəriban sanar.

Mən də qəribanam zəmanə kimi,

Gözəl dünyam, çirkinliklər qaralmış,
Şaxta düşmüş ürəyimi qar almış.
Sənə gələn torpaq yollar daralmış,
Sonunadək keçəmmirəm, neynəyim.

Eh, deyəsən yanılıbdır gümanım,

Acı sözdən sancır mənim dalağım,
Sakitliyə möhtac həssas qulağım.
Günü-gündən gurlaşır şeir bulağım,
Diş göynədən saf suyundan iç görüm.

Yavaş-yavaş çəkilir bəyaz tülüm,