Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

ALMA, QARDAŞ

Yaşaram dünyanın derdi-qeminde,
Min nale gizlenib eşqin himinde.
Çalırsan könlümün sarı siminde,
Yazığam, yanıqlı gel çalma, qardaş.

Çox çətin əvvəlki tək mehriban, şən olacam.
Pastlaşsaq üz çevirən yenə də mən olacam.
Çırpınaraq duracam xəyalların içində,
Məni tanımazlar ki ağappaq qu biçimdə.

Məhəbbətin sultanı, padişahı sən oldun,

Sən mənim ömrümün zülmət guşəsi,
Mən sənin ömrünün nurlu çağıydim.
Sən mənim ömrümün solmuş meşəsi,
Mən sənin ömrünün gur ocağıydım.

Bir bağrı qaralan al rəngli lalə,

Həsrətimdən rəngin solsa,
Qara gözün yaşla dolsa,
Gülüm, gizlicə də olsa,
Görüşə gəl sən bu gecə.

Qopdu tufan, yene yağdı yağışlar,
Hava soyuq, vüsalın harda qışlar.
Alnımdakı derin-derin qırışlar,
Ezabımın acısıymış sen deme.

Gözümdə göz yaşı dayanmır daha,
Qəlbimdə məhəbbət oyanmır daha.
Təbiət min rəngə boyanmır daha,
Nəyim var ki mənim qəmdən savayı.

Gedənlər üzümə baxıb gediblər,

Səndən sonra yanan qəlbin,
Üstünə su tökən yox.
Yadigardır soyuq qəbrin,
Önündə diz çökən çox...

Səndən sonra gur bulaqlar,

Tale özü ayrılığa qol çəkər,
Yenə sənsiz ala gözlər yol çəkər.
Qəm mizanı dərd-kədərdən bol çəkər,
Ulduz olub sayrışanım,hardasan?

Qərib-qərib doğma eldə gəzərdin,

Iş-dözümün üstünde
Qış-dizimin üstünde.
Bax,düzümün üstünde
Neçe yalan herlenir.

Edam şeytana düşür,

Ağac-uğac bol çekiler,
Etrafına kol çekiler.
Üreyimden yol çekiler,
O giden kervane kibi.

Qem elinde talanaram,