Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Istədilər daş qaldırım,
Quru deyil, yaş qaldırım.
Qoymadılar baş qaldırım,
Etdilər istila məni.

Hicr önündə gərək susaq,

Sanırdım deyərsən-“məni bağışla”,
Sönməz eşqin odu qarla, yağışla.
Sən elə yandırdın bircə baxışla,
Atəşsiz odlara qalandı könlüm.

Dərdi dildə gəzər hey əfsanə tək,

Kədərli,qəmli hekayət,
Kimsə etməyib şikayət.
Əvvəli nağıl, rəvayət,
Sonun oldu yalan eşqim.

Sən idin canlı əfsanə,

Görüşe gelmedim deye
hirslenmişdin,
zeherliydin…
Men sussam da qeherliydim.

Tək qalıb dərd-sərimizlə,
Nəmlədirik gözümüzü.
Söylə, nədən əlimizlə,
Söndürürük közümüzü.

Çiçək tənha solan anda,

Mehebbet Xezer tek dalğalı gölse,
Düşen sağ çıxmasa, boğulub ölse...
Günəşin nuruna yazığım gelse,
Hesretin oduyla dağlasam seni.

Qanmısan, qadamısan,
Dəryada adamısan.
Sən səma adamısan,
Yer də göyə bağlasın.

Sən gecəm, sən gündüzüm,

Vüsal gülü solmazdı,
Kaş ki səhər doğmazdı.
Səni qəhər boğmazdı,
Acı həsrət ağlatdı.

Ala gözlər nəmliydi,

Saldığın cığır da kiçilib artıq,
Aldığın şərbət də içilib artıq.
Ömrümün taxılı biçilib artıq,
Qalıbdır təkcənə başağı, qayıt.

Yanında olmuşam çətin anında,

Sənin qara gözlərində,
Günəş çıxar, ay batar.
Dərin yara sözlərindən
Səhralıqda çay batar.