Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gece işığını söndürüb gedir,
Bes güneş nurunu haradan alır?
Mehebbet üreyi dindirib gedir,
Nedendir rengini qaradan alır.

Bənövşə kolunu qoparıb getdin,
Torpağı xəyala dalır, əzizim.
Vüsalı özünlə aparıb getdin,
Ayrılıq mənimlə qalır, əzizim.

Hələ dolmayıb ki vəslin səhəngi,

Adın qəlbə həkk yaşadım,
Vəslə etdim şəkk, yaşadım.
Sən tez getdin, tək yaşadım,
Qurduğun qəm qalasında.

Ayrılığın fərqindəsən,

Bu dünyanın al libası,
Qızılgüldən toxunub.
Bu dünyanın əlifbası
Çətinliklə oxunub.

Yaşaram dünyanın derdi-qeminde,
Min nale gözlenib eşqin himinde.
Çalırsan könlümün sarı siminde,
Yazığam, yanıqlı gel çalma, qardaş.

Tenha xatireler yaman üşüdü,

İnsanlığın naxşı idin,
Uzaqlara baxşı idin.
Arada bir yaxşı idin,
Dedik ölüm sovuşdu.

Çox istəyirdim xətrini,

Qüvvət al obadan,eldən
Dağdan axan coşqun seldən.
Saçlrıma bəyaz teldən,
Cığır salma,ürəyim.

Qəmli etmə ala gözü,

Yolumuzu ayrılıqdan salmışıq,
Oyununa aldanıb əl çalmışıq.
Onunçun da ortalıqda qalmışıq.
Qismətimiz nə gündüzdür, nə gecə.

Ətirini yayanda qızılgüllər,

Belke de haqsızam, belke düzgünem
Hesretin derdinden bele üzgünem.
Senin cavanlığın, senin güzgünem
Dünyada tek-tenha qalmışam, Ana.
Etrini özümden almışam, Ana.

Övladısan bu diyarın,
Səni xoşbəxt edib yarın.
Gözə-göyçək balaların,
Olar həmişə gərəyin.

Nəvələrin nazlı olsun,