Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qara reng etdiler çöhre ağımı,
Qırıb mehv etdiler pöhe bağımı.
Qaytar, qaytar geri körpe çağımı,
O vaxtlar nece de şen idim, Allah.

Gül-çiçek xeyanet qoxuyan zaman

Tale qatdı aşına kül,
Səpim qara daşına gül.
Qoy mən olum başına tül,
Duman, məni qabaqlama.

Ayrılığı yıxım, gedim.

Hərdən düzdə bitirdilər,
Hərdən gözdən itirdilər.
Şirin söhbət edirdilər,
Dərdlə fərəh diz-dizəydi.

Eşidilməz alqışları,

Ümidin son pilləsi ,
Eh, kimlərə dərs oldu.
Həsrətin sərt şilləsi,
Ah, necə də tərs oldu.

Vüsal-səadətin nurlu timsalı,
Ayrılıq hicranın qaynar qumsalı.
Həll edə bilmədik sadə misalı,
Üç hədli tənliyi necə quraq biz.

Başımımn üstündə ilham mələyi,

Demirəm məhbəs verin,
Eləcə həvəs verin.
Səsimə bir səs verin,
Zaman tək sərt qayalar.

Səmanda ulduz olsun,
Artsın, birə yüz olsun.
Gəlin sənə qız olsun,
Oğlun yeganə, təkdir.

Günəş nurun yer üzünə səpələr,
Dağ görünər alçaq-alçaq təpələr.
Sətir-sətir, misra-misra ləpələr,
Göy dalğalar əcəb yuyur sahili.

Sülh istərik, amma hərbə hazırıq,

Günəş nurun yer üzünə səpələr,
Dağ görünər alçaq-alçaq təpələr.
Sətir-sətir, misra-misra ləpələr,
Göy dalğalar əcəb yuyur sahili.

Sülh istərik, amma hərbə hazırıq,

Bulud şəkillər çəkir,
Səmada ceyran səkir.
Bilirəm ki min fikir,
Bircə borcu ödəmir.