Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Günəşin işığı bozarda bilməz,
Həyatın gedişi sozalda bilməz,
Nə yağış, nə külək azalda bilməz,
Titrəyən əlimin hərarətini.

Şerimin rəsmini gecə çəkirəm,

Men ki senin derd daşınam,
Qıymırsan qemdən daşınam,
Unudulmaz yaddaşınam,

Dağ dağ ilə qurşağ tutdu,
Arada dərələr qaldı.
Qum dənizin suyun uddu,
Quruda bərələr qaldı.

Payızda göz qamaşarmı,

NƏRGİZ

Günəş-sevgi talismanı,
Nur bürüyür asimanı.
Sənin gözəl gül simanı,
Hansı rəngdə çəkim, Nərgiz.

OVUTMUŞAM

Dayanıb durub külək?
Həngamə qurub külək.
Üzümə vurub külək,
Tərimi qurutmuşam.

Körpə quş tək haqladılar,
Zirzəmidə saxladılar.
Göz yaşına baxmadılar.
Vəhşilikdən doydular ki...

Əzəldən naləyə karıq,

Dostları yığ bir araya,
Bəlkə işinə yaraya.
Çölümdəki hay-haraya,
Içimdəki səs ağlayır.

Könül yaram köz bağlayıb,
Göz yaşlarım duz bağlayıb.
Duyğularım buz bağlayıb,
Donubdur qəlb guşəm mənim.

Fərəhim az, kədərim çox,

Nifrətdən yer qazıb,göy deşəndə mən,
Ayrılıq zalımla döyüşəndə mən,
Yenidən ümidlə görüşəndə mən,
Həsrətin talağın verəcəm həmən.

Istəyim cücərib toxumlaşanda,

Əsir bahar nəsimi,
Ruhumuzu oxşayır.
İmaməddinNəsimi,
Ürəklərdə yaşayır.