Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bilmirəm nə hikmət var zəngində ki,
Vüsalmı həsrətin daş cəngində ki..
Ildırım çaxanda al rəngindəki
Işığa boyanmaq istəyir könül.

Necə uzaq düşdüm taleyi kəmdən,

Başımızın üstündə
Nur saçacaq hilalım.
Qayıdıbdır torpağım,
Azadlıq istiqbalım.

Üçrəngli bayrağım da,

Dünya yaman basabasdı,
Fərəh özün qəmdən asdı.
Burda toydu, orda yasdı,
Göz önündən itdi hamı.

Ürəyim alışar, görünməz tüstüm,
Hamıdan ucasan, hamıdan üstün,
Gözümün önündə mərmərdən büstün,
Qəmli baxışında itkin gəlinəm.

Usanmış buludlar qarlamasa da,

Atları çapacaq ki,
Gözəllik yapacaq ki.
Kim necə tapacaq ki,
Itirilmiş ömrümü.

Bacarmıram dəliylə,

Gözlərini əhəng tutub,
Sözlərini ahəng tutub.
Duman əlimdən bərk tutub,
Çəni itirməyim deyə.

Səsimdən də iti uçur xəyalım,
Görmədiyim günlərimə qovuşum.
Kainatı necə qucur xəyalım,
Çətin anlar həyatımdan sovuşub.

Qara olur iztirabın kölgəsi,

Mən ittiham edirəm.
Həm qohumu.həm yadı.
Nədən sürünməlidir.
Nədən ölməli qadın.

Sözdə arxa-dirək olan,
Iki qəlb, bir ürək olan.
Hanı mənə gərək olan,
Göz önündən itdi hamı.

Hava soyuq, yağış yağır,
Üşüyəcək kasıb fağır.
Əziz dostum, yanam ağır,
Yaraşmayır ittihamın.

Məhkəməsi uzanıbdır,