''Annemi hiç bilmiyorum ki çok küçükken kaybetmişim,
keşke bir fotoğrafı olsaydı da baksaydım'' dedi...
O günden sonra, annemi tanıma fırsatım olduğu için, annemi kaybettim demeye utanır oldum. Çünkü hatırası var...
Saat gece yarısı.
Gökyüzüne bakıyorum
Gündüzden daha mavi.
Yıldızlar tek tük.
Beyaz bulutlar sanki yorgan
Biri çekmiş götürüyor.
Eylül ve bağ bozumu.
Havadaki hüzün ve üzüm.
Oh canıma değsin!
Ben eylül gibi bir şeyim
Sonbaharda açar,
Ruha ders vermek nedir?
Kirpiklerimden avuçlarıma inen
Onca harfin içinde karmakarışığım.
Ucu kaçmış her şeyin
Boyuna sökülüyorum.
Kalbi aşkın mertebesine doğmuş
Yorgun mu yorgun lohusayım
Başlangıcın ak yatağındayım
Kanatlarımı iki yana açtım
Ellerim ters lale
Yorgun avuç içlerim
Bir toprağa, bir yangına batıp çıktın mı hiç?
Uyursun, uyanırsın; uyursun, uyanırsın.
Her kül içinde bir kıvılcım barındırır ey!
Küllerimden doğdum defalarca sancılarla.
Bugün de düşmek üzere takvimlerden
Üst üste yığılan dünlerin üstüne.
Mecburiyet duraklamayı affetmiyor
Ne de gereğinden fazla koşmayı...
İstesek de istemesek de
Geceye öleceğiz yaşamak için.
Hayat tutunma çabasıdır...
Üstümdeki dağın ucundan tutmadınız, bari üstüne çıkmasaydınız...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!