Ellerimin toprağı sevmesi
Annemden kalma bir hatıra.
Ki küçükken
Annemin çırağıydım.
Ondan öğrendim
Fideleri dikerken
Sabret, sabret diyorsun da can
Bu yanık kokusu yürekten geliyor
Bu gözyaşı özden.
Hasreti ayrılığın annesi,
Göğsümde besleniyor tüm sancılar.
Ne kadar beklersem bekleyim umudun camlarında
Toprağında yirmi sekiz yaşında oldun
Arkanda bıraktığın günleri soldurdun
Yaprak yaprak dökülüşümdeki halimi
Üstüne esen yeller anlatmaya dursun
Yokluğunla yakasız gömleği giydirdin
İçim geçmiş resmine
Toplanıp gelsem çiçeklerle
Bırakıp dünyanın derdini tasasını
Huzur dolu çisil çisil yağmurlarla gelsem
Gül goncası olsam ellerinde
Toprağına kök salsam
Yosun tutmakta kirpik diplerim
Cana çiçek dikip akmak istiyorum.
Annem ninni söylesin bana
Göğsünde uyutup
Suyun iliklerine kadar yorgunum.
Siz hiç
Avizede bir kuş durur
Duvarlara çarpa çarpa
Kafesine yorulur
Lambadaki sarı ışık
Güneşe özenir durur
Benim annemin elleri toprak kokardı hep...
Yağmur yağıyor; ''toprak annem kokuyor.''
Bağımız, bahçemiz, annemin ellerinden selam getirdi.
Anılar ellerimden tuttu
Oradan oraya yağdırıyor.
Bana bakıyorlarsa baksınlar,
Kaktüsün
Sabah açıp, öğlen ölen
Yarım gün ömürlü beyaz çiçeği
Cennetin kokusunu
Ciğerlerime doldurmaya mı geldin
Anamın ak sütünü
Bir türkünün içinden geçip giderken göçer insan
Buna ister yıkılmak de
İster taşınmak
Ya da denizin ortasında yanmak
Su gibi akan zamanın ardından bakakaldık
Türküleri bana yurdum diye versinler...
Müzik dinlemeyi severim
Kafamın içi bulutlara dağılıyor...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!