Seveni öldürmek Şiiri - Mustafa Çap

SEVENİ ÖLDÜRMEK
Daha önce hiç kurulmamış hayaller kurup avuturum kendimi
Yürüdüğüm her sokağın sonunda seni bulurum
Fakat dokunamıyorum diye sokaklara küserim
Bakamadığım gözlerindeki ela ile ısıtırım üşümüş ellerimi
Sen gittin ya, o günden sonrası ölümdü
Hem de her gece.
Gecelerin zalim olduğunu sanıyordum,
Gündüzler daha merhametsizdi
Her gün yeni bir can ile gecenin karanlık celladına teslim ederdi
Ve ben yine, yine ölürdüm
Her defasında farklı ölürdüm
Mesela gözlerin sehpa, saçların urgan olurdu,
Ve özlemin acımasız bir hakim
Her gece hüküm verip asardı beni.
İnan bitmek bilmeyen,
Tükenmeyen acı bir zamandı ayrılığı kahrı
Halende hatırlıyorum, her adımı canımı alan o gidişini
Sanki bir gidiş değildi o
Varlığımı bütün şiddetiyle yıkan bir deprem gibiydi
Öyle bir düştüm ki, artık ayağa kaldıramadım kendimi
Öyle bir yıktın ki, neyi varsa dağılmış,
Bir moloz yağını olarak buldum kendimi,
Ve öyle bir gittin ki
Hâlada var yüreğime o basa basa gidişinin ayak izleri
Oysa ben senin ayaklarına bile kurban olurdum
Kaç yıl oldu gidişin bilmiyorum,
Fakat dönme artık olur mu
Çünkü bir daha ölecek bir ben bile kalmadım.