Ağla ey çocuk Şiiri - Mustafa Çap

AĞLA EY ÇOCUK
Filistin'deydi zulmün katran elleri.
Güneş vardiyasını terk etmiş,
Ay gökyüzünde çakılı kalmıştı.
Yeryüzü tamamen hüzün yüklemiş, acı rengindeydi toprak
Bulutlar dolmuş taşımıştı artık
Karla karışık mermiler yağıyordu
Bombalar düşüyordu küçük bedenlerin masum tenine.
Bütün dünya susmuştu,
Sessiz çığlıklar yankılanıyordu bebelerin gözünde.
Rüzgar bile nefessizdi
Yerden göğe doğru esiyordu anaların çığlığı.
bütün kâinat susmuştu.
Ve küçük bir ağızdan çıkan sözler bozdu bütün sessizliği.
Hayır.. bu bir feryattı, bir şikayet
Yeryüzündeki bütün zalimleri Arşın sahibine teslim etti.
Kendisi küçük, Şikayeti büyüktü
Dünyayı, dünyanın sahibine şikayet etti.
Biz daha çocuğuz, neden ölüyoruz
Hepinizi Allah'a şikayet edecem dedi ve sustu.
Onunla beraber melekler sustu, insan sustu, Gazze'de bir çocuk , bütün çocuklar adına ağladı
Kâinat durdu, Arş-ı alâ sustu.
Ağla ey çocuk, bizi utandırarak ağla,
Öyle bir ağla ki, ölüm bile helak olsun yanında.
Afrika'nın kuzeyindeydi, Sudan'daydı çığlıklar
Bağıra bağıra açlıktan ölen çocuklar vardı
Anaların koynunda, bebeklerin acısı yatıyordu sessizce.
Ağaç yapraklıyla, çocuklarının karnını doyuran babaları gördünüz mü,
Sokak ortasında, Sudan'da bir çocuk yatıyor
Bir zalimin Tekme izleri var ufacık bedeninde,
Nur Yüzü, solmuş gözü kanlar içinde.
Ağla ey çocuk, bizi öldürürcesine ağla.
Öyle bir ağla ki, cehennem insin üzerimize.
Ve asırlardır Cizre'de, Nusaybin'deydir ölümün en acımasızı
Diyarbakır'da Rojava'dadır çocukların korkak celladları.
Surların arasında On iki yaşında bir melek
Helin Hasret kaldı büyümeye
Şen olur mu ki dünya, sen ölünceye kadar susanlara
Bir ananın karnıydı Nusaybin'de hedef
Masum bir bebekti kurşunun bulduğu adres
Bir ana öldürüldü Silopi'de
cesedi günlerce yerlerde üşüdü, yer utandı
Yedi gün yedi gece yerde kaldı, yer ağladı
Kadınları, çocukları öldüren korkaklar
Elinde bir saç örgüsü
Seni vahşetin zavallısı.
Rojava'da karda uyuyan çocuklar var
Kar bile üşürken gecenin soğuğunda
Ölüyorlar savaşın en ayazında.
Dünyayı saran sessizlik boğuyor çocukları aslında
Ve Ölüm bir çiçek gibi iliştirilmiş yakalarına
Ağla ey çocuk, bizi Tufana boğarak ağla
Öyle bir ağla ki, bizi milyon defa öldürerek ağla.