Aşk olsun be kadın Şiiri - Mustafa Çap

Hep bir uçurum vardı gözlerinde,
Bir mavi boşluktu
Hani gözlerine dalsam, orayı Dünyam yapsam
Aydınlığa boyansam diyordum ama olmuyordu işte
Kapatsan gözlerini, Büsbütün karanlık çökerdi bağrıma.
İlk defa anladım sevmenin acı verdiğini
İlk defa aşkın amansız bir ateş olduğunu,
Bin defa yansan da ölmemek olduğunu.
Aşk olsun be kadın
Ben sende ölmeye razıyken, ayrılık mı bıraktın bana
Şimdi gündüzlerden kopup
Gecelerin karanlık kıyılarında mı durayım.
Artık yoksun
Ve ben yalnızlığın dar ağacındayım yani
Ancak sensizlik öldürür beni.
Hem ölüm nedir ki,
Küçük bir çırpınıştan sonra,
Ruhun bedenden kurtulup, Şad olup uçması değil mi.
Ben ölümden beterinide gördüm,
Hem de her gün, her vakit
Seni kaybetme korkusunu anlatsam sana,
Ruhun çıkar senden.
Birazcık kızdığında bile,
Nefesim göğsümde tıkanırdı.
Sanki İsrafil sur'a üflerdi de,
Kıyametin sesi yırtardı kulaklarımı.
Ve ben susardım,
Ve sessizliğim yankı bulurdu içimde
Aşk olsun be kadın,
Seni üzgün gördüğümde bile,
Ambargolar koyardım bütün sevinçlerime.
Çünkü Sen ağlarsan bütün kainatı yere indirirdim.
Dağları çığlığımla yıkardım,
Denizler geri çekerdi dalgalarını öfkemin karşısında.
Gittin, ve belki bir daha gelmeyeceksin
Ama ne olur solmasın o mavi gülüşler
Ve ne olur
Uçurumda olsa ağlamasın o gözler.