Af etme beni Şiiri - Mustafa Çap

AF ETME BENİ
Mahcubiyet içindeyim.
Lal misali susmuşum artık
Her kavgada yenilmiş, iyice yorulmuşum
Ziyan olmuş bu hayatın tek suçlusuyum
Ömür boyu pişmanlıklara sürgün ettim aklımı.
Ve Yarım bıraktığım bir şey var geçmişimde
Bir çocuk.
Bayram sabahlarını, koştuğu sokakları
Daha olması gereken nice çocukluk anılarını elinden aldığım
Haylazlıklarını, yarına umut dolu bakışlarını
Hatta çocukluk aşklarını
O tertemiz sevdalarını elinden aldığım,
Hayatını kirlettiğim bir çocuk.
Herkes kendindeki çocuğu öldürdü
Masum dünyalarını gasp edip, umutlarını talan etti
İşte her insan gibi bende büyüdükçe öldürdüm seni.
ey içimde yarım kalan çocukluğum
Sendeki güzellikten eser bırakmadım kendimde
Şimdi kendimden özür dilesem bile
Sakın ha çocukluğum, Sakın sen affetme beni.
Ama inan ki acemisiydim bu dünyanın
Bilmiyordum böyle döndüğünü.
Senin baktığın gibi baktım hayata
Nerden bilirdim ruhlarını karanlığa gömmüş insanlar
Yaşadıkça kirden ziyade bir insan olacağımı nerden bilirdim
Erken büyüttüm seni
Oysa ki Sen zaten öğretiyordun nasıl yaşamam gerektiğini.
Ne sana bıraktım kendimi
Ne de ben bildim Çocukluğun hayatın en güzel yeri olduğunu.
Ve bilemedim asla büyümemem gerektiğini.
Çok geç anladım seni her gün yeniden öldürdüğümü
Her gün diriltip yeniden gömdüğümü.
Ve ey çocukluğum
Ben bile kabul etmiyorken bu özrümü
Sen sakın affetme beni.
Hiçbir zaman affetme beni.