Sevdiğim Şiiri - Belleğin Azmi

İnsanlar, zamanın içinde ölmüş fakat gömülmemiş vaziyetlerde yaşarken; ben beni her gömdüklerinde daha çok kök saldım sevdanın toprağına.
Ne yangınlarımı söndürebildi buz dağları,
Ne dağladıkları göğsümden bir damla sır akıttım avuçlarına!
Senden gayrı herkese kör; arz ile arş üzerindeki sırlara vakıf, kimi yerde âkil, kimi yerde yarı divane gezdim hep.
Sormadım sana dilimin ucuna gelen her ne ise.
Daralmasın diye göğsünün göğü.
Sevdiğim...
Bu sözü senden gayrısına ne yakıştırabildim ne de sarf ediverdi dillerim.
Sen kimse değilsin ama herkes de sensin!
Yıllanmış suskuların bana sende ne olduğumu da öğretti ne olmadığımı da.
Sevdiğin ben değildim sevdiğim.
Cüzzamlı gibi kaçtığındım.
Yüzüne kapılar kapatılandım.
"Git" demiştin yıllar önce.
Gittim sevdiğim, hasretinden bittiğim...
Gittim!
Cânım gitti, ömrüm gitti, etim ve kemiğim gitti ama kalbim ve ruhum...
Özür dilerim sevdiğim.
Özür dilerim gönlümün elâ gözlü koca çocuğu.
Yıllarca seni huzursuz ettiğim için.
Şimdi anlıyorum sükûtunun sebebini.
Yıllarca sırf seni seven bir kalbi kırmamak için dudaklarını ısırarak bana tahammül edişini...
" Kal dersen kalırım, git dersen bir daha hiçbir yerde hiç bir şekilde karşına çıkmam" demiştim ama beceremedim.
Şimdi daha iyi anlıyorum ne kadar istenmediğimi.
Yavaş yavaş çekileceğim b/aktığın yerlerden.
Bu satırlara her baktığımda neden gitmem gerektiğini hatırlayıp kendimi sanrıların, sancıların içinde bırakıp, ruhunu huzursuz etmeyeceğim.
Sevdiğim...
Sana yazabilmek ne güzelmiş, seni yazabilmek ...
Bana düşen gözlerinde değil, yokluğunda erimekmiş.
Affet sevdiğim!
Bu deli kadın, senin nezaketini ve sükûtunu sevilmek sanan bir şizofrenmiş.