Sessiz Kimsessiz Biri Şiiri - Ali Saye

Çare nedir diye sormayın bana…
Ben, çarenin kapısını yıllar önce kaybettim.
Elimde kalan sadece suskunluk oldu.
İnsan bazen konuşur da duyulmaz ya,
işte ben en çok o sessizlikte yoruldum…

Kalabalıkların içinde
adı unutulan bir gölge gibi yaşadım.
Herkes birine yetişirken
ben hep içimde yarım kalanlara geç kaldım.
Bir “iyiyim” kelimesine
kaç geceyi gömdüğümü kimse bilmedi.
Gözlerimden taşan acıyı
gülüşlerimin arkasına sakladım.

Çünkü öğrendim…
Bu dünyada bazı insanlar
ağlarken bile sessiz olmak zorundaymış.

Bir omuz aradım yıllarca,
başımı yaslayıp kırıldığım yerleri anlatacak…
Ama herkes kendi derdinin yolcusuymuş meğer.
Ben içimde kopan kıyameti anlatırken
karşımdakiler sadece susmayı seçti.
O gün anladım;
insanın en büyük yalnızlığı
kimsenin olmaması değil,
var sandıklarının bile bir gün yabancı olmasıymış.

Ne çok şey biriktirdim içimde…
Söylenmemiş cümleler,
yarım kalmış hayaller,
geri dönmeyen insanlar…
Her gece başka bir anının altında ezildim.
Bir şarkı çaldı mesela,
herkes ritmini duydu
ben geçmişimi…

Kimse bilmez;
bazı insanlar gece olunca dağılır.
Gündüz güçlü görünürler,
kahkahalar atarlar hatta…
Ama gece olunca
duvarlara bile anlatamayacak kadar kırılırlar.
İşte ben tam da öyle biriyim.

İçimde susturamadığım bir çocuk var hâlâ.
Sevilmek isteyen…
Değer görmek isteyen…
Gittiği yerde “iyi ki geldin” denmesini bekleyen…
Ama ne zaman birine inansam
en çok sevdiğim yerden kırıldım.
Dost dediklerim sırtımı döndüğüm an değişti,
vefa dediğim şey
insanların dilinde kaldı sadece.

Şimdi soruyorlar bazen;
“Neden eskisi gibi değilsin?” diye…
Nasıl olayım?
İnsan en çok güvendiği yerden yıkılınca
eskisi gibi kalabilir mi?
Ben artık herkese aynı mesafedeyim.
Çünkü fazla yakınlık,
fazla hayal kırıklığı getiriyor.

Bir zamanlar içimde
şiir gibi insanlar yaşardı.
Şimdi ise her mısrada biraz kırgınlık var.
Kalemim bile yoruldu artık
aynı acıları anlatmaktan.
Ama yine de yazıyorum…
Çünkü insan konuşamayınca
kelimelere sığınıyor.

Bazen diyorum ki;
Keşke birileri gerçekten “nasılsın?” diye sorsa
ve cevabımı beklese…
Çünkü herkes soruyor ama
kimse dinlemiyor.

Ben çok savaş verdim içimde.
Kimsenin görmediği gecelerde
kendimi toparlamaya çalıştım.
Dağıldım…
Ama yine kendimi ben topladım.
Birine yük olmamak için
kendi yarama kendim merhem oldum.

Ve şimdi buradayım…
Ne tamamen iyileşmiş,
ne de tamamen kaybolmuş biri olarak…
Sadece yorulmuş bir kalbin
ayakta kalma çabasıyım ben.

Eğer bir gün sessizliğime denk gelirseniz
bilin ki konuşacak çok şeyim vardır…
Ama insan bazen
en çok bağırmak istediği yerde susarmış.

Ben de sustum işte…
Kırıldığım herkesi içime gömüp
sessizce yaşamayı öğrendim.

Çünkü bazı acılar
anlatılınca hafiflemez…
Sadece insanın içine çöker.