Sessiz Bir Not Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Elini vicdanına koymamış biri,
Alnını secdeye koysa ne olur, koymasa ne olur ki?
Kalbi taş kesilmiş, ruhu çoktan kirlenmiş,
Diz çöken bedeni değil, vicdanıdır aslında eğilmiş.

Sözleri süslü olur, bakışı masum gibi,
Ama içi karanlıktır geceden daha derin, daha sinsi.
İbadet dudakta kalır, kalbe hiç inmez,
Vicdanı olmayanın duası göğe bile yükselmez.

Şimdi dersin ki; “Nerden bileyim kim ne?”
Kim temiz, kim kirli, kim doğru, kim sahte?
İnsan yüzünde maske, dilinde bin yalan,
Herkes başka bir hikâye, herkes ayrı bir liman.

Bilemezsin işte, insan dediğin sır,
Bir gülüşe aldanırsın, sanırsın ki kalbi hür.
Seversin, yüreğini önüne serersin sessizce,
Bir bakarsın, adın silinmiş tek bir gecede.

Dost dersin, sırtını yaslarsın güvenle,
Meğer hançer saklıymış en yakın cümlede.
Gülüşlerin sahte, sarılışlar yalan,
En derin yarayı açar en güvendiğin insan.

İhanet dediğin uzaktan gelmez çoğu zaman,
Kapını çalan değil, içeri aldığındır her an.
Bir lokma ekmeği bölüştüğün bile,
Gözünü kırpmadan yakar seni bir anda küle.

İşte o an anlarsın vicdan ne demek,
Kimin insan olduğunu, kimin sadece gölgek.
Secde başla değil, yürekle olur aslında,
Allah kalbe bakar, şekle değil asla.

Kimi geceler ağlarsın, “Neden?” diye sorarsın,
Cevap bulamaz, suskunluğa sarılırsın.
Ama her yara öğretir, her acı bir iz,
İnsan en çok kırıldığında öğrenir kimdir biz.

Artık anlarsın; herkes sevilmez,
Her “dostum” diyenle aynı yolda yürünmez.
Kalbini herkese açmak değil marifet,
Hak edene vermek asıl büyük cesaret.

Vicdanı olmayanla yol alınmaz,
Ne kadar dua etse de kalbi arınmaz.
Çünkü secde sadece yere değil,
İnsanın kendi nefsine eğilmesidir asıl eğil.

Ve sen…
Her şeye rağmen temiz kalmayı seç,
Kırıldıkça kirlenme, aksine daha da güçlen, geç.
Çünkü bu dünyada en zor olan şey,
Kirlenmeden kalabilmek… işte gerçek emek.