Sessiz Kalan Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZ KALAN MEVSİM
Artık solgun görünür bahçemde güller,
Bulutlar eski bir masala dalmış.
Ufukta güneşi solduran yüzün,
Issız bir akşamda kaybolup kalmış.

Toprak susadı sevdanın izine,
Çeşmeler küstü eski seslerine.
Rüzgâr taşıdı uzaklara adını,
Yüreğim kaldı sessiz izlerinde.

Kaç gece seslendim ıssız rüzgâra,
Kaç umut bıraktım geçen kuşlara.
Turnalar götürdü içimdeki sızı,
Ulaşmadı sesim uzak kıyılara.

Kalbimden dökülen kırık hatıralar,
Gecenin bağrında sessizce kaldı.
Ruhum göğün tenha yollarında,
Kendi yankısıyla baş başa kaldı.

Gülüşün uzak bir bahar gibi şimdi,
Gel desen de gelmesen de susarım.
Bir ömür sakladığım eski sevdayı,
Sessiz bir hatıra diye taşırım.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Ağustos 2026/08:22