Sessiz Eksiliş Şiiri - Terken Töre Yaşar

​Öyle birdenbire, bir çırpıda
Yakıp yıkmam köprüleri ben...
Alevler sarmaz bir gecede aradaki mesafeyi,
Gürültüyle çökmez aramızdaki o köprü.
Ben, gidişleri bile zamana yayanlardanım.
​Önce her hatada,
Sessizce, birer birer eksiltirim o merdivenin basamaklarını.
Ağır ağır çekilirim geriye,
Eksilen her basamakta bir parça daha uzaklaşır gölgem.
Bakarım; yerine koymak için bir çaba var mı,
Harcanan bir emek, uzatılan tutarlı bir el,
Geçmişin hatrına gösterilen bir gayret var mı diye...
​Baktım oralı değil kimse,
Görmüyorsa kimse adımların altından kayıp giden zemini,
Eksilen her basamağa rağmen körse gözler,
Hiç acele etmem.
Sitemi söze döküp inceltmem kendimi,
O son basamağa kadar durup beklerim.
​Ne bir öfke patlamasıyla biter bu yolculuk,
Ne de yeri göğü inletecek gürültülü bir fırtınayla...
Sadece derin, sonu gelmez bir sabır
Ve kimsenin bozamayacağı kırgın bir sükunetle.
​Günü geldiğinde,
Son basamak da kaybolduğunda ayaklarımın altından;
Arkamda ne yıkılmış bir köprü bırakırım,
Ne de dönülecek bir yol...
Sadece koca bir boşluk kalır geriye.
​Ve o boşluğun ortasında,
Geç kalınmış pişmanlıklar çınlarken kulaklarda,
Ne aranacak bir iz bulursun benden,
Ne de tekrar tırmanabileceğin tek bir merdiven...
Ben çoktan, o sessizliğin ardındaki kendi kıyıma ulaşmışımdır.