Adı Konmayan Eksiliş Şiiri - Yücel Özkü

ADI KONMAYAN EKSİLİŞ
Ve şimdi her akşamda,
Biraz daha eksiliyor içimde kalan sen,
Biraz daha susuyor hatıralar,
Ve ben,
adını anmadan geçiyorum
en uzun cümleleri.

Geceler ağırlaşıyor omuzlarımda,
Sokak lambaları bile yorgun,
Bir tren sesi bölüyor içimi,
Sanki gidişin hâlâ sürüyor
aynı istasyonda.

Her şiirimde biraz daha soluyor umut,
Biraz daha kabulleniyorum yokluğunu,
Ve ben,
sana varmayan yolları ezberleyip
kendime çıkıyorum sonunda.

Şimdi ne yazsam eksik,
Ne söylesem yarım kalıyor,
Çünkü en güzel yerinde sustu hayat,
Ve ben,
adını koyamadığım bir boşlukta
yaşamayı öğreniyorum.

Yücel ÖZKÜ
17 Nisan 2026/22:31