Sessizliğin acısını Şiiri - Töre Hanım

Sensizliğin Acısını Bilemezsin
​Hangi takvimden düştü bu kara yaprak?
Zamanın nabzı durdu, akrep yorgun, yelkovan tutsak.
Bir kentin ışıkları sönerken tek tek,
İçimde büyüyen o sessiz çığlığı göremezsin.
Gidişinle yarım kalan bu masalın,
Sensizliğin acısını bilemezsin.
​Yatağımın bir yanı buz tutmuş bir nehir,
Sokaklar yabancı, her köşe başı zehir.
Eski bir şarkı başlar, tam da sevdiğin yerden,
Notalar kurşun gibi yağar üzerime aniden.
Kırılan aynalarda ararken gölgeni,
Kaybolmuş bir ruhun feryadını duyamazsın.
Yüreğimdeki bu dinmeyen sancının,
Sensizliğin acısını bilemezsin.
​Güneş doğar elbet, ama benim odam hep ayaz,
Mürekkebim bitti, acımı yazmıyor beyaz.
Bir kadeh yalnızlık doldurdum yine bu gece,
Adın dilimde düğümlenen o en zor hece.
Sen başka kollarda mevsimleri selamlarken,
Benim kışıma bahar olup dönemezsin.
Kısacası sevdiğim; ölmeden mezara girmenin,
Sensizliğin acısını bilemezsin.
​"Yokluğun, varlığından daha büyük bir yer kaplıyor hayatımda."
SENSİZLİĞİN ACISINI BİLEMEZSİN.... BİLEMEZSİN