Sessiz Derinlik Şiiri - Emre Samancı

Bir taşın hafızası vardır, bir de insanın yarası,
Hayat dediğin, iki sessizlik arasındaki o kısa ara.
Gözle görülmeyen bir bağ bağlar bizi dünyaya;
Bir kapının ardındaki anıya, bir sokağın esmer kokusuna.

Anlam, büyük gürültülerde değil, durulan sulardadır,
Bir insanın bir insana bıraktığı o ince sızıdadır.
Gözlerinle görmediğin bir resmi kalbinle çizdiğin an,
Zaman durur, mekân silinir, geriye sadece ruh kalır o an.

İçindeki o derin denize iyi bak, dalgalar elbet durulur,
Dünya ne kadar yorucu olsa da, insan kalbinden vurulur.
Ama yine o kalptir, yıkılan her duvarı yeniden ören,
En karanlık gecede bile, gizli bir ışığı ilk gören.