Sessiz Derinlik Şiiri - Dr Yusuf Polat

Sessizlik çöker taş duvardan gecelere,
Bir kırık saat gibi susar bütün özlemler.
Ne alkış kalır geriye,
Ne de övgü dolu sözler,
İnsan kendi vicdanıyla kalır baş başa

Bir avuç toprak bekler gösterişli bedenler,
Ne unvan taşınır yanında,
Ne de o ihtişam
Son nefeste anlaşılır hakikatin kısık sesi;
Meğer ömür dediğin, gölgeden ibaretmiş.

Kapanır birer birer, dünya denen kapılar,
Hatıralar savrulur rüzgârların önünde.
Ve insan,
En çok da kendine yabancıysa kaybolur.
Sonsuzluğun bilinmez sessiz derinliğinde…