Gönül Kapısı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Affetmek, inan unutmak da değildir;
Hatıranın ateşini söndürmektir.
Yıkılmış bir şehrin taşları arasında
Yeniden insan sesini duyabilmektir.

Ey sevgili
Affet de açılsın gönlünün kapısı
Unutma nefret zincirleri
Önce kendi ellerine vurur
Kin ağırdır demir kapı misali
Kapanır ansızın ruhunun üzerine

Ey gönül, geride bırak artık öfkeni
Her yük en çok sahibini yorar.
Geçmişin kapısını sessizce kapa,
Geleceğe sevgiyle yürü.
Olanı bütün acısıyla kabullen
Dünün yarasını
Bugünün merhametiyle sar
Ve insan kalmanın
En zor olduğu ruh halinde
Sen yine insan olarak yaşamayı seç

Affetmek kırılan kalbi
Rahmetin ellerine teslim etmektir.
Ve insan, bağışladığı
Her acının ardından
Biraz daha yüce Yaratan’ına yaklaşır.