Suskun kalabalık Şiiri - Emre Samancı

İnsan bir garip oluyor bazen,
Kendi gölgesine bile yabancı.
Asıl en garibi ne biliyor musun?
Adı senin koyduğun,
Ama asla senin olmayan o sessizlik.
Etrafında bir insan seli, bir gürültü,
Herkes orada, herkes bir parça.
Ama neye yarar?
Ruhun tek bir adreste asılı kalmışken,
Kendini halen uçsuz bucaksız bir yalnızlıkta buluyorsun.
Meğer ne zormuş insanın evini bir başka kalpte araması... Anladım ki;
O olmasa, ben bu kalabalıkta hep tek başımayım,
O olmasa, ben aslında hep yalnızım.