Kayıp Ülke Şiiri - Emre Samancı

Seslerin, yüzlerin ortasında bir yerlerdeyim,
Herkes burada, bir sen yoksun bu koca şehirde.
İnsan en çok kalabalıkta kaybolurmuş meğer,
Ve en çok, sana aitken sensiz kaldığı yerde.

Gözlerimi kapatsam, yüzün bir tuval gibi önümde,
Dokunsam uçup gidecek bir rüya rengisin.
İçimde öyle büyüdü ki bu sessiz özlem,
Sen benim hiç gidemediğim, en uzak memleketimsin.

"Senin olan senin değilken" der ya hani insan,
İşte o düğüm kopmuyor, sökülmüyor göğsümden.
Adın geçse, parmak uçlarıma kadar üşüyorum,
Bir bilsen, ne çok eksiliyorum her geçen gününden.

Gelmeyeceğini bile bile beklemek değil bu,
Ruhun tek bir kalbe mühürlenip kalması...
Öyle bir aşk ki içimdeki, ne resmedilir ne yazılır,
Dünyanın en güzel, en iyileşmez yarası.

Şimdi etrafımda kim varsa bir gölgeden ibaret,
Kulaklarımda gürültüler, kalbimde derin bir sızı.
Sen yoksan eğer, bu ömür baştan aşağı gurbet,
Sen yoksan, ben bu dünyada hep bir yalnızlık kalıntısı...