Sesin Halen aynı Şiiri - Ali Saye

Sesin hiç değişmemiş…
Yılların içinden geçip gelen
o tanıdık sıcaklığıyla dokundu yine kalbime.
Bir insanın sesi bu kadar mı aynı kalırdı?
Bu kadar mı saklardı geçmişi içinde?
Sanki zaman sana uğramamış,
ayrılık seni eksiltmemiş gibi
aynı duyguyla düştün içime yeniden.

Yine eskisi gibi konuşuyordun;
sessiz ama derin,
kırgın ama sevgi dolu.
Her cümlenin arasında
yarım kalmış bir hikâye vardı sanki.
Ve ben,
ne kadar unutmuş gibi yaşasam da
sesinin içinde kaybolmayı
hâlâ beceremiyordum.

Her cümlen
“Seni seviyorum” diyordu gizlice.
Belki açıkça söylemiyordun,
belki kelimeler susuyordu artık
ama insan sevdiğinin sesinden anlardı bazı şeyleri.
Çünkü sevgi bazen bir bakışta değil,
bir insanın tonunda saklı olurdu.
Senin sesinde olduğu gibi…

Ben seni unutmadım.
Unutmak için değil,
bir ömür hissetmek için sevmişim seni.
Ne zaman sesini duysam
eski bir şarkı gibi doluyor içim.
Bir yanım susuyor,
bir yanım yıllar öncesine koşuyor.
Çünkü bazı insanlar
gittikten sonra bile
kalbin içinde yaşamaya devam ediyor.

Hatırlıyor musun?
Bir zamanlar aynı hayallere inanırdık.
Küçücük şeylerden mutlu olurduk.
Birbirimizin sesini duymak bile
yetiyordu bütün karanlığı susturmaya.
Şimdi ise koskoca kalabalıkların içinde
insan kendini bu kadar yalnız hissedebiliyor.
Çünkü hiçbir ses
seninki kadar tanıdık gelmiyor artık bana.

Sen konuşurken
dünya biraz daha sessizleşirdi sanki.
İçimdeki bütün kırgınlıklar
bir anlığına susardı.
Ben ilk kez bir insanın sesinde
kendime ait bir huzur bulmuştum.
Belki de bu yüzden
ne zaman seni düşünsem
önce sesin geliyor aklıma.

Yıllar geçse de vedandan,
sesin hâlâ aynı…
Ne eksilmiş sevgisi,
ne de içimde bıraktığı iz.
Bir “nasılsın” deyişin bile
geceler boyu düşündürüyor beni.
İnsan bazen
tek bir kelimeye bile sarılabiliyormuş meğer.

Çünkü senin sesin
sıradan bir ses değildi bende.
Bir ev gibiydi,
yorgunluğumu bıraktığım bir yer gibi.
Kırılmış yanlarımı sakladığım
sessiz bir sığınak gibiydi.

Ve şimdi anlıyorum ki
bazı insanlar unutulmuyor.
Bazı sesler insanın içinde
ömür boyu yaşamaya devam ediyor.
Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın,
ne kadar zaman geçerse geçsin
bir insanın kalbinde
hep aynı yerden konuşuyor.

Senin sesin de öyle işte…
Hâlâ aynı.
Hâlâ içimi titreten o tanıdık sıcaklıkta.
Ve ben hâlâ,
bir zamanlar bana “can parem” diyen
o sese yeniliyorum sessizce.