Servet Alkan Şiirleri - Şair Servet Alkan

Bana Mirim deme
İnanırım…
Kırmızı yağmurlarla beslenen kilitli rüya
Çözünmek için çekilen sancı
Rahlelerde örselenmiş düş/Lübnam..
Yeşil zencefil ve zeytin,göğüslerinden sevda

Kurt pençem; Sen bana,
Hem mesafeyi işaret edensin
Hem kabullenmeyi.
Şartlar ne olursa olsun…
Yani;
Yüzde yirmi beş; nefret

Cennet Ördeğine Resital.(Lallişko)

Alıp götürmeli insan;
Kimlerim,kimselerim,kimsemlerim
Kulak verin, Biz dediklerime/Gül sanrıları
Sabah sekiz çayım ve içli kete/Öpüşsün sularda; Çıkrıkçın

Kelimelerimiz birbirini tanımadı
Yıllar yıllar boyunca
Sonra kaybedilmiş emekler ile
Cümlelerimiz girdi içiçe

Al şiir yarımlarımı
Bul eksik mısrayı/Hanidir yok ellerin.
Kimbilir ?belki de seslenişim
Yağmura tırmanıp gidenleredir
Geri gelmeyeceklere,Pangolin gecelere
Bende şair olmuşum işte;

Ne Bedri Rahminin Çatal karası
Ne Atilla İlhanın Piası
Ne Karakoçun Mihribanı
Ne Ahmet Arifin Leylası
Yüreği ağzında şiirler yazmıyorum
Yalnız kalmakdan korkmuyorum Bıdığım

Demincek;
Aylar sonra demincek…
Demir tavlı,Bakır puslu/Vurucu süvariler
Gördüm sonunda,kızıl yangını,kırağıyı

Susmak;
Ufukta gül kıyamı
yalnızlığın sim hali/mübrem
kördüğüm de.
Bir korkak nasıl sarılırsa korkusuna
Öyle sarıl bana,siyah harem şalvarınla

Bana sabahları sorma;
Hayat meşakkati,ekmek,
Umut,erkek mavisi…
Gündüzdür yangın arefesi,çocuksu telaş
Mutlaka demektir,olmalı demektir
Cünha…

Mesail ile Gidilen Varyant.

Şiir Kötü gününde;
Şair kazanır
Okuyan nerde?
Valla bir yürekten iki şiir çıkmış kime ne?