Serseri Bir Umut Şiiri - Bahtiyar Cm

Biz ki, esmerliği coğrafya diye alnımızda taşımışız,
Güneşin doğduğu yerde, ilk kurşunu göğüslemişiz.
Toprağımızı tırnaklarımızla kazımışız, buğdayımız talan,
Gençliğimiz, cellat sofralarında tüketilmiş bir isyan.
Yine de teslim etmeyiz cellada, içimizdeki o umut serserisini.
Ama sen, bu yangın yerinde, bu talan edilmiş kentlerde,
Yıkıntılar arasından yükselen bir barikatsın içimde.
Gözlerin, sokağa çıkma yasaklarında vurulan çocukların rüyası,
Sesin, kelepçeli bileklerin demiri eriten o hür nidası.
Dinle sevdiğim, dinle bu halkın susturulmuş çığlığını.
Tütün işçisinin parmaklarındaki nikotin lekesi değildir acı.
O, sömürülmüş bir ömrün, haksızlığa karşı sıkılmış yumruğudur.
Maden ocaklarında kararan yüzlerin helal ekmek kavgasıdır bu.
Fabrika çarklarında ezilen gençliğin sökülüp alınan ahıdır bu.
Bizim sevdamız,
Yalın ayak koşan çocukların gözlerindeki o korkusuz kıvılcımdır.
Şimdi iyi dinle beni.
Kuşatılmış şehirlerin şafak vaktinde,
Dişlerimizle kurduğumuz bu düş,
Ne namlunun soğukluğuna boyun eğer,
Ne de kelepçenin pasına.
Biz ki, mapusane duvarlarında yankılanan o feryadı,
Grev halaylarında umudun ezgisine çevirenleriz.
Ceketimiz omzumuzda,
Ömrümüz barikat arkalarında geçti.
Bir tek senin gözlerindeki o sarsılmaz inancı,
Mülteci etmedik yüreğimizden.
Mevsimler zifiri karanlığa dönse de,
Betonların arasından fışkıran asi bir karanfil gibi,
Yeniden doğarız kavgamızın şah damarından.
Çünkü biz,
Copların altında susmayan,
Gaz bombalarının sisinde bile,
Birbirini gözlerinden tanıyan bir kuşağız.
İşte bu yüzden sevdiğim,
Varsın zincirler vursunlar ayaklarımıza.
Varsın yasaklı ilan etsinler türkülerimizi.
Sen içimde yıkılmayan o son kale,
Sen bu talan edilmiş ömrün en haklı gerekçesisin.
Yumruğumuz sıkılı,
Başımız dik yürüyeceğiz bu yangının üstüne.
Çünkü bizim sevdamız,
Sadece bir aşk değil,
Zincirleri kıracak o asil ihtilaldir.