Biz ki, esmerliği coğrafya diye alnımızda taşımışız,
Güneşin doğduğu yerde, ilk kurşunu göğüslemişiz.
Toprağımızı tırnaklarımızla kazımışız, buğdayımız talan,
Gençliğimiz, cellat sofralarında tüketilmiş bir isyan.
Yine de teslim etmeyiz cellada, içimizdeki o umut serserisini.
Ama sen, bu yangın yerinde, bu talan edilmiş kentlerde,
Yıkıntılar arasından yükselen bir barikatsın içimde.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta