Seni evim bilmistim

Benim kimsem yoktu,
Seni ev bilip sığınmıştım,
Yüreğim sevmişti seni,
Gülüşüne yenilmişti.

Bir limandın gözümde,
Dertlerimi unuttuğum,
Yorulunca baş koyduğum,
Huzuru sende bulduğum.

Yarınları seninle kurup,
Hayallerime adını yazdım,
Bir ömür sürer sandığım sevgiyi,
Kalbimin baş köşesine astım.

Ama sen çekip gidince,
Dünyam başıma yıkıldı,
Bir insan değil sadece,
Bütün umutlarım ayrıldı.

Şimdi hangi yola çıksam,
İzlerin karşıma çıkıyor,
Unuttum desem de seni,
İçimde bir yer kanıyor.

Ben seni sadece sevmedim,
Sana güvenip tutundum,
Herkes giderken yanımdan,
Sende kalırım sanmıştım.

Meğer bazı vedalar varmış,
Ömür boyu dinmez acısı,
Bir insan gider hayatından,
Kalır sadece hatırası.

Benim kimsem yoktu,
Seni ev bilip sığınmıştım,
Sen gidince anladım ki,
Ben sana kendimi adamıştım.