Sen Kalbimde Ölsende

Ey bakışı geceyi sabaha çeviren sevgili,
Gözlerin değdiği yerde karanlık barınamaz.
Bir kıvılcım gibi düşersin içime,
Ve ben yanmayı kader bilirim.

Sen gülünce mevsimler değişir,
Kış, utancından çekilir dağların ardına.
Sesin değince kulaklarıma
Bülbüller susar, rüzgâr dinler seni.
Bir tek heceyle bile
Ömrümün bütün eksik yanlarını tamamlarsın.

Ben seni bir akşam vakti değil,
Ezelin ilk sabahında sevdim sanki.
Adın, kalbime yazılmış kadim bir dua gibi;
Ne silinir, ne eksilir, ne de yorulur.
Her nefeste biraz daha çoğalır.

Sen bakınca yüreğim cennet bahçesi,
Bakmayınca çorak bir toprak olurum.
Bir gülüşüne baharları sererim önüne,
Bir susuşuna ömrümü adarım.
Çünkü ben,
Senin bir bakışına dünyayı yakacak kadar
Sevdalıyım.

Sorarsın bazen,
“Hiç mi sevmedin?” diye.
Ah, bilsen…
Ben seni sevmedim sadece,
Ben seni yaşadım.
Adını kalbimin en derin yerine sakladım,
Kimseler duymasın diye değil,
Kaybolmasın diye.

Sesine senden başkasına sağırım,
Yoluna senden başkasına kör.
Bir tek senin adım attığın yollarda
Toprağa yüz sürerim.
Bir tek senin dokunduğun gökyüzünde
Yıldız olur yanarım.

Ey bendeki emsalsiz sevgili,
Sen benim en güzel imtihanım,
En tatlı yangınım,
En derin sükûtumsun.
Geceler seni fısıldar kulağıma,
Sabahlar seni taşır göz kapaklarıma.

Bir gün yorgun düşersem hayattan,
Bil ki seni sevmekten değil;
Sana kavuşamamaktan yorulurum.
Çünkü benim sevdam
Bir ömürlük değil,
Bir ömrü aşacak kadar derin.

Eğer bir gün adımı unutursan,
Rüzgâra sor beni.
O, saçlarının arasından geçerken
Kalbimin çarpışını taşıyordur hâlâ.
Ya da geceye bak,
En parlak yıldızın titremesinde
Benim sana olan hasretimi bulursun.

Sen benim ezelden ebedî
Tek yürek yakanım,
Tek sığınağım,
Tek duamsın.
Herkese kör, sana tapan
Bir kalbin en saf hâliyim ben.

Ve bil ki sevgili,
Zaman geçse, çağlar değişse,
Dünya bin kere yansa da,
Ben seni
İlk günkü gibi
Ateşten bir sabırla
Sevmeye devam edeceğim.