Sen kaybettin...
Ben değil.
Ben sadece içindeki yarayı
Kapatmayı öğrendim.
Sen görmedin,
Benim sana nasıl sahip çıktım…
Ben sustum,
Sen gurur sandın.
Ben yandım,
duman Seni bile fark etmedin.
Bir gün anlarsın belki,
Aklına düşer bir gece vakti;
Adımı fısıldayan rüzgâr,
Sana “O gitti…” der.
Ben artık geriye dönüp bakmam,
Küllerimden yeniden doğmam.
Sen ise
Kendi gölgene bile güvenemez kalırsın.
Unutma…
Ben ekilmedim,
Sen çoğalamadın.
Ben toparlandım,
Sen parçalandın.
Ve hikayenin son bölümünde
Yalnızca bir gerçek yazıyor:
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 22:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!