Sen Haramdın Belki

Şu anda istediğim tek şey sensin,
ama yüreğim parçalarını unutamıyor.
Zaman her şeyi olanlar derler,
bana uğramadı belli ki;
anılar devam ediyor en canlı yerinde duruyor,
kanayan bir yara gibi
üstü kabuk bağlamış ama içi hep sızı.

Gururum “sen” demiyor,
dilim susuyor her fırsatta.
İnadım kapı gibi dikiliyor önüme,
“Geçemezsin” diyor,
“Bu yoldan bir kez daha dönemezsin.”
Ama sevdam…
O beni hiç dinlemiyor.
Gece boyunca adını fışkırtıyor,
uykumdan önce,
dualarımın hepsinden seni sıkıştırıyor.

Ateş ve su gibi biz
dokunacak,
dokunmasak eksik kalacak.
Aynı bedende iki hayatta kader,
aynı gökyüzünde iki ayrı fırtına.
Sen yakardın,
ben söndürmeye çalıştım;
sonra fark ettim,
yanmak da bir tür yaşamaktı.

Cennet ile cehennem arasında
askılarda kalan hikayemiz.
Bir adım atsak günah,
geri dursak azap.
Sevmek suçunuz neydi,
ama bedelini hep ben ödedim.
Gülüşünü sakladım,

acılarını bana bıraktın.
Sen haramdın belki,
dualarımın kabul edilmeyen yerinde.
Ama sevdam hep helaldi,
niyetim temizdi,
yüreğim çıplak.
Kimseye çiğnetmedim seni,
kendime bile.

Şimdi herkes “unut” diyor,
kolaymış gibi.
Unutmak,
bir insanı söküp atmaksa
ben kanamayı göze alamadım hiç.
Bazı sevgiler gömülmez,
içinde yaşanır;
mezarı kalbi olur,
ziyareti geceler.

Şu an istediğim tek şey sensin…
Ama bazı “tek”ler
iki hayatı yakıyor.